მე ყოველთვის მიყვარდა ჩვენი ოჯახის ბაღის სიმშვიდე მზის ამოსვლისას 🌅. ჰაერი სურნელოდა росის და მიწის სუნით, ხოლო ჩუმი ჩიტების ჭიკჭიკი იყო თითქოს ნაზი გულისცემა ფონზე. მაგრამ იმ დილით
მახსოვს დღე, როცა პირველად დავინახე ორი პატარა გულისცემა ულტრასონოგრაფიის ეკრანზე, თითქოს ჩემი სულის ფსკერზე ჩარხივით აღბეჭდილი იყო. 💖 ოთახი თბილი იყო, სავსე იმ სტერილური საავადმყოფოს სურნელით, მაგრამ მხოლოდ
მე თითქმის თხუთმეტი წლის განმავლობაში ვმართავდი მუნიციპალურ ავტობუსს, და ამ დროის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ ყველაფერს ვნახავდი. თუმცა, ის სამშაბათის დილა ვითარდებოდა ისე, როგორც სცენარი, რომელიც არასოდეს მექნებოდა დაწერილი,
მახსოვს ის დილა ისე, თითქოს ჩემი სულის ზედაპირზე გამოკვეთილიყო, ყოველი დეტალი მკაფიო, ყოველი შეგრძნება ცოცხალი. 🌅 ყინული ჯერ კიდევ იკვრებოდა ტყის ფოთლების კიდეებზე, ბრწყინავდა პატარა ალმასებივით ნაზ ზამთრის
ჯერაც მახსოვს დღე, როდესაც ჩემი შვილი საავადმყოფოდან სახლში დაბრუნდა, რბილ კრემისფერ ტანსაცმელში გახვეული, რომელსაც მსუბუქი ლავანდის სუნი და რაღაც ახალი ჰქონდა, რაც ვერ მოვიცანი. მთელი ჩვენი ბინა თითქოს
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის ზაფხულის მფარველი, თითქოს ჩემი მეხსიერების მშვიდ კუთხეებში იყო მოხატული, რბილი და ხავერდოვანი. ☀️ თოვლი სწორი და შეუხებელივით იყო, ფარავდა ფერმკრთალ ოქროს შუქს, როცა
მახსოვს ის დილა, თითქოს გუშინ ყოფილიყო. ☀️ მზის სხივები ძლივს იყო მიწიდან ამოსული, ცას ფაქიზი ოქროსფერი და რბილი ვარდისფერი ელფერებით ავსებდა, როდესაც ჩემი შვილის, ნოას პატარა ხელი დავიჭირე
მახსოვს ზუსტად ის მომენტი, როდესაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა. 🌅 ულტრასონოგრაფიის ოთახი სიჩუმეში იყო, გარდა მონიტორის მკვეთრი, რიტმული ბიპის, და მე ვგრძნობდი აღფრთოვანებისა და უსიამოვნების მიკუთვნებულ მიქსს. მე ვიყავი
ქალაქი უკვე ღრმად სუნთქავდა მზის ჩასვლის ტვირთის ქვეშ 🌆. მე ტროტუარზე მიკრულვარ, მუხლები გულთან მივიტანე, ჩემი ზურგჩანთა კი ცვარი კაფსულები და მოძველებული შარფი ცივ ქარში მიმოფანტავდა. ცხოვრება მასწავლა,
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ზამთარი, როცა სიჩუმე შიმშილზე ხმამაღალი გახდა. ის შემოეხვია ჩვენს პატარა ხის სახლს როგორც მეორე კანი, შეღწეოდა თითოეული ხვრელში, თითოეულ სუნთქვაში, თითოეულ აზრში, რომელსაც ვცდილობდი