საღამოს მესამე რიგში ვიჯექი, ტელეფონი ყველასავით ხელში მეჭირა და მზად ვიყავი, რაღაც ჩვეულებრივი ჩამეწერა, მერე კი უბრალოდ გადამეხვია. სცენა რბილ ლურჯ და ოქროსფერ შუქებში ანათებდა, შავი როიალი კი
საავადმყოფოს პალატა ისეთი მშვიდი იყო, რომ აპარატების სუსტი წრიპინიც კი ძალიან ხმამაღლა ისმოდა. მე მინის კედელთან ვიდექი და ვუყურებდი ჩემს ხუთი თვის შვილს, ლეოს, რომელიც პატარა საავადმყოფოს საწოლში
მას ხელში ჩემი ნაშრომი ეჭირა და მთელი კლასის წინ მიყურებდა. „დანიელ,“ თქვა მან, „ეს ესე ბევრად აღემატება შენს ჩვეულებრივ დონეს.“ ერთი წამით ვიფიქრე, რომ შემაქებდა. მაგრამ მის ხმაში
წლების განმავლობაში ჩვენს მშვიდ უბანში ყველას ეგონა, რომ მისტერ ჰარლანის სახლის უკან მდგომი ძველი ხის ფარდული ცარიელი იყო. ის მისი ბაღის ბოლოში იდგა, ნახევრად სუროთი დაფარული, დაბურული ფანჯრებითა
როდესაც ჩემი ვაჟი ლეო დაიბადა, ოთახში ერთი პატარა წამით უცნაური სიჩუმე ჩამოვარდა, და ეს სიჩუმე ჩემს გულში ნებისმიერ ხმაზე დიდხანს დარჩა. დავინახე მისი პატარა სახე, რბილი ლოყები, ნათელი,
მე ნორა მქვია და იმ დილით მართლა მჯეროდა, რომ ყველაზე კეთილ კაცზე ვქორწინდებოდი, ვისაც კი ოდესმე შევხვედრივარ. ელიას ვეილი მშვიდი, გულუხვი, წარმატებული და ისეთი ყურადღებიანი იყო, რომ ადამიანები
ბატონ ალდენ ვეილს ერთ წვიმიან სამშაბათს გავყევი ცოლად — არა იმიტომ, რომ გული მას ირჩევდა, არამედ იმიტომ, რომ ცხოვრებამ ჩემი ოჯახი ისეთ კუთხეში მოაქცია, საიდანაც გამოსავალი აღარ ჩანდა.
როცა შვიდი თვის ორსული ვიყავი, კლინიკაში შევედი და ჩემს ქმარს, დანიელს, ხელზე ვეჭირე. ვფიქრობდი, რომ ეს მხოლოდ ჩვეულებრივი შემოწმება იქნებოდა. ოთახი თბილი და მშვიდი იყო, შუადღის რბილი სინათლე
ბაღის ოთახში მუსიკა ისე უეცრად შეწყდა, თითქოს გარეთ შადრევანმაც კი სუნთქვა შეიკრა. დესერტების მაგიდასთან ვიდექი და პატარა ლიმონის ნამცხვრებით სავსე ლანგარი მეჭირა, როცა პატარა თეომ ცრემლიანი თვალებით მარმარილოს
იმ შუადღეს სარდაფში მხოლოდ ჩემი ლურჯი ქილების ეტიკეტების მოსაძებნად ჩავედი. სახლი ჩუმად იყო, სარდაფიდან ამოსულ გრილ ჰაერს კი ძველი ხის, მუყაოსა და მტვრის სუნი მოჰქონდა. თითქმის უკან დაბრუნებას