მე ადრიან ვეილი მქვია და დამიქირავეს, რომ ყოველწლიური Winter Grace Gala გადამეღო — საქველმოქმედო საღამო ბავშვებისთვის, რომლებიც ხანგრძლივი თერაპიის შემდეგ ხელახლა სწავლობდნენ სიარულს։ ძვირადღირებული ღონისძიებები მანამდეც გადამიღია, მაგრამ
დღემდე მახსოვს ის წვიმიანი ხუთშაბათის საღამო, რადგან თითქმის გვერდით ჩავუარე წამს, რომელმაც სიყვარულის მნიშვნელობა სხვანაირად დამანახა. ჩემი ცვლა უკვე დასრულებული მქონდა პატარა ყვავილების მაღაზიაში, Northbridge Station-ის ახლოს, და
მე მქვია ითენი და ის ზაფხულის შუადღე დღემდე ისე მკაფიოდ მახსოვს, თითქოს თვალწინ ნახატად მქონდეს. მაშინ თექვსმეტი წლის ვიყავი და ერთ ლამაზ კერძო კურორტზე, აუზთან ახლოს ველოდებოდი, სანამ
ხილის დახლთან შევნიშნე ხანდაზმული ქალი, რომელიც ნელა მიდიოდა ხალხში და შავ ჩანთას გვერდზე მჭიდროდ იჭერდა. ნაზი და ფრთხილი ჩანდა, და მასში რაღაცამ ბებია გამახსენა. 🌸 შემდეგ, ერთ მოულოდნელ
მე არასოდეს მჯეროდა, რომ ადამიანის ნამდვილი ხასიათის გაგება სხდომათა დარბაზში შეიძლებოდა. თბილი განათების ქვეშ გაღიმება, გაპრიალებული მაგიდის მეორე მხრიდან თავაზიანად საუბარი და სიკეთის დაპირება ყველას შეუძლია, განსაკუთრებით მაშინ,
მე ნოა მქვია და რთული ჯანმრთელობის პერიოდის შემდეგ თითქმის ერთი წელი ინვალიდის ეტლს ვიყენებდი. მანამდე დავრბოდი, კალათბურთს ვთამაშობდი და მეგობრებთან ერთად დერეფნებში ვეჯიბრებოდი. ახლა კი მოთმინება უნდა მესწავლა,
ჩემი ქორწილის დილას ყველაფერი იდეალურად გამოიყურებოდა: თეთრი ვარდები, ოქროსფერი განათება, გაპრიალებული მარმარილო, მშვიდი მუსიკა და ასობით მომღიმარი სტუმარი. ამაყი უნდა ვყოფილიყავი, მაგრამ ჩემში რაღაც უცნაური მოუსვენრობა იყო. მამაჩემმა,
პირველი, რაც Greenfield Academy-ში შევამჩნიე, არც შენობის ზომა იყო, არც გაპრიალებული იატაკი და არც დერეფანში ამაყად ჩამოკიდებული ბანერები. ეს ხმაური იყო. მოსწავლეების უმეტესობისთვის ეს უბრალოდ ჩვეულებრივი სკოლის დილა
პირველად ბატონ ელიასს მაშინ შევნიშნე, როცა ის ბელფორდის ქუჩის კუთხეში, პატარა ყვითელი დონატების ურიკის უკან იდგა და ისე იღიმოდა, თითქოს მთელი ქალაქი ერთი ტკბილი დილისთვის მას ეკუთვნოდა. 🍩
იმ დილით ჰაერს სველი ხის, ცივი მტვრისა და წვიმის სუნი ასდიოდა — წვიმისა, რომელიც თითქოს ძალიან ღრმად იყო შეღწეული ძველ კედლებში. ახლაც მახსოვს ნაცრისფერი ცა, რომელიც ქალაქის კიდეზე