85 წლის ქალი ქალაქის ყველაზე პრესტიჟულ ბალეტის გაკვეთილზე შევიდა, სადაც მას სკეპტიკურად შეხვდნენ, თუმცა მისმა მოულოდნელმა შესრულებამ და მისმა ნამდვილმა ვინაობამ სულ რამდენიმე წუთში მასწავლებელი და ყველა დამსწრე გააოცა.
იმ დილით, როცა ის ჩემს საბალეტო სტუდიაში შემოვიდა, მე უკვე დაძაბული ვიყავი. ჩვენი აკადემიის ყველაზე დიდი წარმოდგენა მხოლოდ რამდენიმე დღეში უნდა ჩატარებულიყო და ყველა მოცეკვავე კონცენტრირებული უნდა დარჩენილიყო.
ჩემმა შვილიშვილმა თავისი საცოლე პირველად მოიყვანა ჩემს სახლში… მაგრამ გოგონა რომ დავინახე, თვალებს ვერ დავუჯერე და დიდხანს ერთი სიტყვის თქმაც ვერ შევძელი.
ორმოც წელზე მეტი ხანია, რაც იმავე პატარა სოფლის სახლში ვცხოვრობ. იატაკის ყველა ჭრიალა ფიცარი, ყველა ძველი ფოტო და ჩემი ფანჯრის გარეთ არსებული ყველა ყვავილი მოგონებას ატარებს. ჩემი შვილიშვილი,
ბიჭმა ძლიერ წვიმაში ძველი სასახლის კარზე დააკაკუნა… მაგრამ შიგნით მყოფი კაცის პირველმა რეაქციამ ყველაფერი შეცვალა.
იმ დროისთვის, როცა ჰოთორნ ლეინის ბოლოს მდებარე მაღალ რკინის ჭიშკართან მივედი, წვიმას ჩემი ქურთუკი მთლიანად გაეჟღინთა. ათი წლის ვიყავი და დაკეცილ მისამართს ისე ძლიერად ვიჭერდი, რომ მელანი უკვე
გოგონამ მშრალ ტოტებში გახლართული გველი გაათავისუფლა, თუმცა რამდენიმე წამის შემდეგ ცხოველის მოულოდნელმა საქციელმა იგი ადგილზე გააშეშა
მე ყოველთვის მირჩევნოდა მშვიდი ადგილები ხალხმრავალ ადგილებს. ყოველთვის, როცა ცხოვრება ზედმეტად ხმაურიანი ხდებოდა, ბოლო სახლების იქით მივდიოდი, სადაც მტვრიანი ბილიკები კლდოვან ბორცვებსა და ძველ ხეებს შორის გადიოდა. რბილი
სახლში ადრე დავბრუნდი და დავინახე, როგორ ამტვრევდა ჩემი შვილის სათამაშოს მისი დედინაცვალი, ხოლო ფლეშმეხსიერებამ, რომელიც ჩემმა ქალიშვილმა მომცა, ისეთი რამ გამოავლინა, რასაც ვერასდროს წარმოვიდგენდი.
ერთ მშვიდ საღამოს, ჩვეულებრივზე ადრე დავბრუნდი სახლში. გარედან სახლი მშვიდად და წყნარად გამოიყურებოდა, მაგრამ როგორც კი შიგნით შევედი, ვიგრძენი, რომ რაღაც არ იყო რიგზე. არ ისმოდა არც მუსიკა,
მდიდარმა კაცმა დამლაგებელი გამოსაცდელად ისტორიული კაბის ჩაცმა სთხოვა, მაგრამ მისმა ფარულმა გამოცდილებამ და გონივრულმა გადაწყვეტილებამ ყველა სტუმარი გააოცა.
მე თითქმის ექვსი წელი ვმუშაობდი სასტუმრო Bellmere-ში, თუმცა იქ არავინ იცოდა ჩემი წინა კარიერის შესახებ. ადამიანების უმეტესობისთვის მე უბრალოდ ჩუმი ორმოცდაშვიდი წლის თანამშრომელი ვიყავი, ნაცრისფერი ფორმით, რომელიც დერეფნებში
ცარიელი ბინიდან მომდინარე უცნაურმა ხმებმა ყველა აიძულა პოლიცია გამოეძახებინათ… მაგრამ კარის გაღების შემდეგ აღმოჩენილმა სიმართლემ მთელი კორპუსი გააოცა.
ჰოთორნ კორტში თითქმის თორმეტი წელი ვცხოვრობდი, ამიტომ ვიცოდი შენობის ყველა ჩვეულებრივი ხმა. სწორედ ამიტომ, ბინა 6B-დან მომავალი უცნაური ხმები მაშინვე მომხვდა ყურში. მისი მფლობელები, ელიასი და ნორა ბელები,
თანაკლასელებმა მომატყუეს, შორს წამიყვანეს და ჩემი ყავარჯენი ზღვაში გადააგდეს… მაგრამ წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, რა მოულოდნელი შემობრუნება ელოდათ ამის შემდეგ.
ყავარჯნებს მხოლოდ რამდენიმე კვირა ვიყენებდი, როდესაც ერთმა პარასკევმა შუადღემ მთლიანად შეცვალა ჩემი შეხედულება ჩემს გარშემო მყოფ ადამიანებზე. მე კლარა მქვია და ჩვიდმეტი წლის ვიყავი. მას შემდეგ, რაც სკოლის
მკერავი მიუახლოვდა, დაინახა, რომ კლიენტს ძველი საქორწილო კაბა ეცვა და სთხოვა, დაუყოვნებლივ გაეხადა… მიზეზმა კი ახალგაზრდა ქალი ღრმად გააოცა.
ყოველთვის წარმომედგინა, რომ ჩემი ნიშნობის ცერემონიისთვის ბოლო მოსინჯვა მარტივი იქნებოდა. მაღალ სარკესთან დავდგებოდი, ჩემი და ქსოვილს შეასწორებდა და ყველა გაიღიმებდა, თითქოს ცდილობდნენ ემოციები არ შეემჩნიათ. მაგრამ ამის ნაცვლად,
პატარა გოგონას ჩანთიდან პური სუპერმარკეტის იატაკზე გადმოვარდა, მაგრამ როდესაც თანამშრომლები მის სახლთან მივიდნენ, იქ ნანახმა ყველა სიტყვასიტყვით გააჩუმა.
მახსოვს ის მომენტი, როცა პური გოგონას ფართო ქურთუკიდან ჩამოუცურდა და სუპერმარკეტის გაპრიალებულ იატაკზე დაეცა. ხმა თითქმის შეუმჩნეველი იყო, მაგრამ მთელი რიგი უცებ გაჩუმდა. ხილის დახლს მოვშორდი და დავინახე