სახლში დაბრუნების გზა უსასრულოდ მეჩვენებოდა კიდევ ერთი ხანგრძლივი სამუშაო ცვლის შემდეგ. მოძრაობა ნელა მიიწევდა, ტელეფონის ელემენტი თითქმის დამჯდარი მქონდა და მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ჩემი ცოლი მენახა, ჩვენი
თერთმეტი წელი იყო, რაც პოლიციელი ვიყავი, მაგრამ ლარკვუდის პარკში გატარებული ის შუადღე ჩემში უფრო ღრმად დარჩა, ვიდრე ბევრი სხვა, უფრო ხმაურიანი დღე. ჩემი პარტნიორი, ოფიცერი ლენა კროსი, და
მე მზის ამოსვლიდან ვიჯექი Meridian Trust Bank-ის წინ, არა იმიტომ, რომ ვინმეს დავენახე, არამედ იმიტომ, რომ იქ მარმარილოს საფეხურები დილის სინათლის შეხებისას თბებოდა, და ცივ დღეებში ეს სამყაროს
ეს მოხდა წყნარ ზღვისპირა სოფელში, სადაც რთული სამუშაო კვირის შემდეგ გონების დასამშვიდებლად წავედი. ვიწრო ქვის ქუჩაზე მივდიოდი, როცა შევამჩნიე ხანდაზმული კაცი, რომელიც პატარა ყვავილებისა და ხილის დახლთან იჯდა.
როდესაც ჩემი ქალიშვილი სამი თვის გახდა, ველოდებოდი, რომ მისი გეგმური შემოწმება ისეთივე ჩვეულებრივი იქნებოდა, როგორც ყველა წინა ვიზიტი. ამის ნაცვლად, ეს გახდა იმ მოგზაურობის დასაწყისი, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა
მე მქვია ვიქტორ ჰეილი და ჩვენს ქალაქში ხალხი წარმატებულ ადამიანად მიცნობდა — ისეთ ადამიანად, რომელიც ჩუმი შავი მანქანებით მოდიოდა და წინა მაგიდასთან ჯდებოდა ისე, რომ ხმის აწევა არც
თითქმის ოთხი წლის განმავლობაში ყოველი მზის ამოსვლა ჩემთვის თითქმის ერთნაირი იყო. ვიცვამდი ფორმას, ვამაგრებდი საბელს ჩემი სამსახურებრივი ძაღლის აღკაზმულობაზე და მშვიდ უბანში მორიგ საპატრულო მარშრუტს ვიწყებდი. ჩემი პარტნიორი,
Willowbrook-ის ბავშვთა კლინიკაში მივედი ჯერ კიდევ წვიმით დანამული პიჯაკით, ჯიბეში განუწყვეტლივ ვიბრირებადი ტელეფონით და გულით, რომელიც უფრო სწრაფად მიცემდა, ვიდრე ოდესმე რომელიმე შეხვედრის ოთახში. ჩემი ქალიშვილი, ლილი, სკოლაში
დღემდე მახსოვს სცენის განათების სითბო ჩემს სახეზე და ის, როგორ ექოდ ისმოდა აპლოდისმენტები თეატრში მას შემდეგაც, რაც ბოლო ნოტა ჩაქრა. თხუთმეტი წლის ვიყავი და მჯეროდა, რომ მუსიკას შეეძლო
მე თითქმის სამი წელი ვმუშაობდი ქალაქის ყველაზე ელეგანტურ საცხობში და მეგონა, რომ უკვე ყველანაირი მომხმარებელი მყავდა ნანახი, ვინც კი ჩვენს მინის კარებში შემოსულა. ბიზნესმენები შეხვედრებამდე ოქროსფერი მორთულობით დაფარულ