ის შუადღე დღემდე მახსოვს, როგორც ერთ-ერთი ისეთი მომენტი, რომელიც ჩუმად ცვლის იმას, როგორ უყურებ ადამიანებს. ჩვენი სკოლის სააქტო დარბაზი სავსე იყო მოსწავლეებით, მასწავლებლებითა და მშობლებით, რომლებიც სპეციალური გამოსვლების
თითქმის თერთმეტი წელი ვმუშაობდი გზისპირა დახმარებაში და მეგონა, რომ უკვე ნანახი მქონდა ყველა უცნაური საღამო, რომლის შემოთავაზებაც გზას შეეძლო. წვიმაში დაშვებული საბურავები, არასწორი გასასვლელის შემდეგ დაკარგული ოჯახები, დაღლილი
რამდენიმე საღამოს განმავლობაში ჩემი ექვსი წლის ქალიშვილი, ნორა, ერთსა და იმავე უცნაურ რამეს მეუბნებოდა: ღამით მისი საწოლი თითქოს პატარავდებოდა. თავიდან გავიღიმე, რადგან ბავშვები უბრალო რამეებს ხშირად ჯადოსნურად აღწერენ.
პირველად, როცა ეროვნული ლიდერობის განვითარების ცენტრის ჭიშკარში შევედი, ვიგრძენი, როგორ მომყვებოდა ათობით მზერა. ეს ადგილი ცნობილი იყო თავისი რთული ლიდერობის კურსით, სადაც ჩვეულებრივ მხოლოდ ყველაზე დისციპლინირებული და მომზადებული
საღამოს მესამე რიგში ვიჯექი, ტელეფონი ყველასავით ხელში მეჭირა და მზად ვიყავი, რაღაც ჩვეულებრივი ჩამეწერა, მერე კი უბრალოდ გადამეხვია. სცენა რბილ ლურჯ და ოქროსფერ შუქებში ანათებდა, შავი როიალი კი
საავადმყოფოს პალატა ისეთი მშვიდი იყო, რომ აპარატების სუსტი წრიპინიც კი ძალიან ხმამაღლა ისმოდა. მე მინის კედელთან ვიდექი და ვუყურებდი ჩემს ხუთი თვის შვილს, ლეოს, რომელიც პატარა საავადმყოფოს საწოლში
მას ხელში ჩემი ნაშრომი ეჭირა და მთელი კლასის წინ მიყურებდა. „დანიელ,“ თქვა მან, „ეს ესე ბევრად აღემატება შენს ჩვეულებრივ დონეს.“ ერთი წამით ვიფიქრე, რომ შემაქებდა. მაგრამ მის ხმაში
წლების განმავლობაში ჩვენს მშვიდ უბანში ყველას ეგონა, რომ მისტერ ჰარლანის სახლის უკან მდგომი ძველი ხის ფარდული ცარიელი იყო. ის მისი ბაღის ბოლოში იდგა, ნახევრად სუროთი დაფარული, დაბურული ფანჯრებითა
როდესაც ჩემი ვაჟი ლეო დაიბადა, ოთახში ერთი პატარა წამით უცნაური სიჩუმე ჩამოვარდა, და ეს სიჩუმე ჩემს გულში ნებისმიერ ხმაზე დიდხანს დარჩა. დავინახე მისი პატარა სახე, რბილი ლოყები, ნათელი,
მე ნორა მქვია და იმ დილით მართლა მჯეროდა, რომ ყველაზე კეთილ კაცზე ვქორწინდებოდი, ვისაც კი ოდესმე შევხვედრივარ. ელიას ვეილი მშვიდი, გულუხვი, წარმატებული და ისეთი ყურადღებიანი იყო, რომ ადამიანები