ერთ მშვიდ საღამოს, ჩვეულებრივზე ადრე დავბრუნდი სახლში. გარედან სახლი მშვიდად და წყნარად გამოიყურებოდა, მაგრამ როგორც კი შიგნით შევედი, ვიგრძენი, რომ რაღაც არ იყო რიგზე. არ ისმოდა არც მუსიკა,
მე თითქმის ექვსი წელი ვმუშაობდი სასტუმრო Bellmere-ში, თუმცა იქ არავინ იცოდა ჩემი წინა კარიერის შესახებ. ადამიანების უმეტესობისთვის მე უბრალოდ ჩუმი ორმოცდაშვიდი წლის თანამშრომელი ვიყავი, ნაცრისფერი ფორმით, რომელიც დერეფნებში
ჰოთორნ კორტში თითქმის თორმეტი წელი ვცხოვრობდი, ამიტომ ვიცოდი შენობის ყველა ჩვეულებრივი ხმა. სწორედ ამიტომ, ბინა 6B-დან მომავალი უცნაური ხმები მაშინვე მომხვდა ყურში. მისი მფლობელები, ელიასი და ნორა ბელები,
ყავარჯნებს მხოლოდ რამდენიმე კვირა ვიყენებდი, როდესაც ერთმა პარასკევმა შუადღემ მთლიანად შეცვალა ჩემი შეხედულება ჩემს გარშემო მყოფ ადამიანებზე. მე კლარა მქვია და ჩვიდმეტი წლის ვიყავი. მას შემდეგ, რაც სკოლის
ყოველთვის წარმომედგინა, რომ ჩემი ნიშნობის ცერემონიისთვის ბოლო მოსინჯვა მარტივი იქნებოდა. მაღალ სარკესთან დავდგებოდი, ჩემი და ქსოვილს შეასწორებდა და ყველა გაიღიმებდა, თითქოს ცდილობდნენ ემოციები არ შეემჩნიათ. მაგრამ ამის ნაცვლად,
მახსოვს ის მომენტი, როცა პური გოგონას ფართო ქურთუკიდან ჩამოუცურდა და სუპერმარკეტის გაპრიალებულ იატაკზე დაეცა. ხმა თითქმის შეუმჩნეველი იყო, მაგრამ მთელი რიგი უცებ გაჩუმდა. ხილის დახლს მოვშორდი და დავინახე
ხშირად ადამიანები ფიქრობენ, რომ წარმატება ჩვეულებრივ სამუშაოს ნაკლებად მნიშვნელოვანს ხდის. ჩემ შემთხვევაში კი ყველაფერი პირიქით მოხდა. რაც უფრო წარმატებული ხდებოდა ჩემი სახურავზე განთავსებული რესტორანი, მით უფრო მეტად ვაფასებდი
თითქმის თერთმეტი წელი ვმუშაობდი საგანგებო სიტუაციებზე რეაგირების ოფიცრად და ყოველთვის ვენდობოდი ჩემს ინსტინქტებს. ზოგჯერ ისინი მკაფიო აზრის სახით მოდიოდნენ, ზოგჯერ კი უბრალოდ ისეთი შეგრძნება იყო, რომელსაც ვერასდროს ვაიგნორებდი.
იმ დღის შემდეგაც კი მახსოვს წვიმის ხმა, რომელიც იმ შუადღეს საცხობის ფანჯრებს ეცემოდა. ეს იყო ერთ-ერთი იმ ნაცრისფერი დღეებიდან, როცა ადამიანები სითბოს საძებნელად სწრაფად შედიოდნენ შიგნით, ხელში წვიმისგან
ელის ჰარპერის გამოსამშვიდობებელი შეკრების დილა სხვა არც ერთ დილას არ ჰგავდა, რომელიც კი ოდესმე გამომეცადა. ჰაერი მშვიდი იყო, ხეები თითქმის არ იძროდა და ჩიტებიც კი ჩვეულებრივზე უფრო ჩუმად