მახსოვს ის მომენტი, როცა თვალები გავახილე — სამყარო ჯერ კიდევ ნახევრად სიჩუმეში იყო ჩაძირული, თითქოს თავად რეალობას ჯერ არ გადაეწყვიტა, ჩემთან დაბრუნებულიყო თუ სადღაც ყოფნასა და სიზმარს შორის
იმ დღის მეორე ნახევარში არსად გაჩერებას არ ვგეგმავდი. ცა რბილ ნაცრისფრად გადაიქცა და მსუბუქი წვიმა დაიწყო, რაც ყველაფერს ჩვეულებრივზე უფრო ჩუმად აჩენდა 🌧️ რაღაც მიზეზით, პირდაპირ სახლში წასვლის
მახსოვს ის დილა, როცა გავიგე, რომ კვლავ დედა ვხდებოდი, თითქოს თვითონ დროც კი გაჩერდა მხოლოდ იმისთვის, რომ ეს მომენტი ჩემს გულში დამკვიდრებულიყო 🌿 იმ დღეს ყველაფერი რბილი და
ჯერ კიდევ მახსოვს ის ხმა, სანამ რამეს დავინახავდი—ლითონზე ოდნავი ფხაჭუნი, თითქოს ჩურჩული, რომელიც ცდილობდა არავის გაეგონა. დილა ადრე იყო, იმგვარი დილა, როცა ჰაერი ჯერ კიდევ დაუსრულებლად გეჩვენება, და
ბავშვის დაბადების შემდეგ რაღაც მოულოდნელი შენიშნეს და როდესაც საავადმყოფოში გავიქეცით, ის, რაც ეკრანზე დავინახეთ, უბრალოდ გაგვაოგნა მე დღემდე მახსოვს ის დილა ისე, თითქოს იგი ოქროს ძაფით იყოს ჩაქსოვილი
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის მშვიდი შუადღე ისე, თითქოს იგი ფრთხილად იყო დაკეცილი ჩემი მეხსიერების კუთხეებში და ელოდა სწორ მომენტს, რომ კვლავ გაშლილიყო 🌿 ჩვენი უბანი ჩვეულებრივ მშვიდი
მე ჯერ კიდევ მახსოვს, როგორ ჩუმად ზუზუნებდნენ საავადმყოფოს ნათურები იმ დილით ჩემ ზემოთ, თითქოს ისინიც კი სუნთქვას იკავებდნენ. საათობით დავდიოდი დერეფანში წინ და უკან, ხელისგულები სველი მქონდა, ფიქრები
ეს იყო იმ ნელი შუადღეებიდან ერთ-ერთი, როდესაც უბანში არაფერი უჩვეულო არ ჩანდა, თუმცა თითქოს ყველაფერი რაღაცის მოლოდინში იყო. მახსოვს, როგორ მივდიოდი მშვიდი სახლების რიგთან და ვამჩნევდი ახლად გათიბული
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის დილა, როცა იმ დარბაზში შევედი და ვფიქრობდი, რომ ეს იქნებოდა ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი დღე, არ ვიცოდი, რომ ის გადაიქცეოდა მომენტად, რომელიც
არასდროს მეგონა, რომ ჩემი ცხოვრება ოდესმე გასცდებოდა იმ სასახლის ჩაბნელებულ კუთხეებს, სადაც გავიზარდე. 🌙 ბავშვობიდანვე მიჩვეული ვიყავი ჩუმ გარემოს, რბილ ნაბიჯებსა და ფრთხილ დაკვირვებას. დედაჩემი ღამით მუშაობდა, და