საკანცელარიო მაღაზიიდან გამოვდიოდი, ხელში რვეულებით სავსე ქაღალდის ჩანთა მეჭირა, როცა პარკინგის კიდესთან, ნაცრისფერი მანქანის უკან, ძაღლი შევნიშნე. შუადღე ყველა მხრივ ჩვეულებრივი იყო: ადამიანები პროდუქტებით სავსე ჩანთებს მიათრევდნენ, ბავშვები
ადრე მჯეროდა, რომ ჩუმი სახლი მშვიდი სახლი იყო, სანამ არ ვისწავლე, რამდენად ხმამაღალი შეიძლება გახდეს სიჩუმე, როცა ყოველი ოთახი ყოველ დილით გახსენებს ადამიანს, რომელიც შენ გვერდით აღარ არის.
ყოველთვის მჯეროდა, რომ ყველაზე ჩუმ ადგილებს ყველაზე ხმამაღალი სიმართლეები ჰქონდათ. სწორედ ამიტომ გავხდი თავიდან ველური ბუნების ფოტოგრაფი. მაშინ, როცა ადამიანების უმეტესობა ხალხმრავალ ქალაქებს, კაშკაშა შუქებსა და მუდმივ ხმაურს
ნაწილი 2 ადრე მეგონა, რომ ჩუმი ოთახები მსოფლიოში ყველაზე ხმაურიანი ადგილები იყო. მონიტორის რბილი პიპინი, ექთნების ფეხსაცმლის ჩუმი ხმა, ფარდა, რომელიც ყოველ ჯერზე ირხეოდა, როცა ვინმე ჩაივლიდა —
ნაწილი 2. მე გავიზარდე სახლში, რომელიც გარედან იდეალურად გამოიყურებოდა, მაგრამ შიგნით ყოველთვის ზედმეტად ჩუმი ჩანდა. ხალხი ჩვენს სახლს ბელჰეივენის მამულს ეძახდა — ადგილს მინის კედლებით, ფართო აივნებით, თეთრი
სპილენძის ფარნის სასადილოში მივედი მზის ჩასვლიდან ცოტა ხნის შემდეგ, როცა წვიმამ ფანჯრები ვერცხლისფერ სარკეებად აქცია, ხოლო ავტოსადგომი ძველი ყვითელი შუქების ქვეშ ანათებდა. ხელები საჭეზე გამეყინა, მაგრამ მანქანიდან მაშინვე
ნაწილი 2 — ჯერ კიდევ მახსოვს ის დილა, როდესაც ნისლი საწვრთნელ ველს რბილი ნაცრისფერი საბანივით გადაეფარა, დამალა ბორცვები, ძველი ხის ნიშნულები და ვიწრო ბილიკი, რომელიც ქვედა მინდვრისკენ მიდიოდა.
ნაწილი 2 მე ჯერ კიდევ მახსოვს რბილი სიცილის ხმა, რომელიც განხილვის დარბაზში ისე ვრცელდებოდა, როგორც ქარი ქაღალდებს შორის. თავიდან ის ხმამაღალი არ იყო, მხოლოდ რამდენიმე ჩუმი ღიმილი, რამდენიმე
ნაწილი 2 ის დილა ისე დაიწყო, როგორც ყოველი მშვიდი დილა ჩემს პატარა სამზარეულოში. მზის შუქი ხის იატაკს ეხებოდა, კარადები თბილი და ოქროსფერი ჩანდა, ჩემი ჩაის ფინჯანი კი ფანჯარასთან
ნაწილი 2 მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის ოქროსფერი შუადღე ისე, თითქოს სადღაც ჩემს გულში ანათებდეს. ჩვენი ფერმის სახლი მშვიდი ხეობის პირას იდგა, მის უკან ხის ბეღელი იყო, ერთ