მე არასოდეს წარმომედგინა, რომ ჩვეულებრივი დღე, როცა ჩემს ოთახს ვალაგებდი, ასეთ შემაწუხებელ მოვლენად გადაიქცეოდა 🛏️. როცა საწოლის ქვეშ მტვერს ვწმენდდი, შევნიშნე პატარა გროვა შავი მარცვლების, რომლებიც ჩუმად იწვნენ მყუდრო კუთხეში. ეს არც მტვერი იყო და არც საჭმლის ნამცეცები. ისეთი შთაბეჭდილება იყო, თითქოს ვიღაცამ ისინი იქ განზრახ დადო, და მხოლოდ ამ აზრმაც კი მუცელი შემიკუმშა.
თავდაპირველად გონება ყველაზე ცუდ ვარიანტზე გადავიდა 🐜 — მწერების კვერცხებზე. შოკისმომგვრელი შეჭრა. რაღაც ცოცხალი, დამალული იქ, სადაც მძინავს. მაგრამ როცა შევეხე, ისინი მშრალი, მყარი და სრულიად უძრავი აღმოჩნდა. ამან ყველაფერი კიდევ უფრო უცნაური გახადა. თუ ისინი ცოცხლები არ იყვნენ, მაშინ რა იყო ეს და რამდენ ხანს იწვნენ იქ ისე, რომ ვერ შევამჩნიე?
დავიწყე ბოლო დღეების გონებაში გადახვევა 🔍 — ყოველი ჩანთა, რომელიც სახლში მოვიტანე, ყოველი ნივთი, რომელიც დაუდევრად დავდე საწოლზე.
შოკში ჩავვარდი, როცა მივხვდი, სინამდვილეში რა იყო ეს 😱😱.
იმ დღეს სახლში დასასვენებლად კი არა, დასამალად დავბრუნდი 🛏️. სამუშაო დღე მძიმე იყო, აზრები ხმაურიანი, და ერთადერთი ადგილი, სადაც სიმშვიდეს ვპოულობდი, ჩემი საძინებელი იყო. საწოლი ჩემთვის ყოველთვის უფრო მეტი იყო, ვიდრე ძილის ადგილი — ეს იყო საზღვარი გარესამყაროსა და ჩემს შინაგან სამყაროს შორის. როცა დალაგება დავიწყე, ეს მხოლოდ წესრიგის შექმნის მცდელობა არ იყო, არამედ თავში არსებული ქაოსის დამშვიდების გზა.
თეთრეულს ვხსნიდი და ბალიშებს გვერდზე ვდებდი, ავტოპილოტზე მუშაობისას 🧹. სხეული მუშაობდა, მაშინ როცა გონება ჯერ კიდევ დღის პატარა დაძაბულობებში ცხოვრობდა. როცა საწოლის ჩარჩოს მივუახლოვდი და ოდნავ ავწიე, მზერა უეცრად ერთ კუთხეში გამეყინა. იქ, ხესა და იატაკს შორის, რაღაც იდო.
თავდაპირველად მეგონა, რომ ეს მტვერი ან წვრილი ნამსხვრევები იყო 🧐. მაგრამ როცა უფრო ახლოს დავიხარე, გული ოდნავ შემეკუმშა. პატარა, მუქი მარცვლები. არ იყო გაფანტული, არ იყო არეული. ერთ ადგილზე იყო შეგროვებული, თითქოს განზრახ დაელაგებინათ. იმ წამს ოთახი, რომელიც რამდენიმე წუთის წინ უსაფრთხოდ მეჩვენებოდა, უცხო გახდა.
გულმა უფრო სწრაფად დაიწყო ცემა 😬. არა შიშისგან, არამედ იმ უცნაური შეგრძნებისგან, რომ რაღაც არსებობდა ჩემს ყველაზე პირად სივრცეში ჩემი ცოდნის გარეშე. ჩემი საწოლი — ადგილი, სადაც მძინავს, ვფიქრობ, ზოგჯერ ვტირი — საიდუმლოს ინახავდა. და ეს აზრი უფრო მაწუხებდა, ვიდრე თავად მარცვლები.
იატაკზე დავჯექი და დიდხანს ვუყურებდი 🪵. სადღაც სიღრმეში ველოდი, რომ ისინი მოძრაობას დაიწყებდნენ ან რამეს გამოავლენდნენ. მაგრამ არაფერი მოხდა. სიჩუმე უფრო მძიმე იყო, ვიდრე ნებისმიერი ხმა. ვგრძნობდი, როგორ მეშვებოდა სიმშვიდე ხელებიდან.
ბოლოს გადავწყვიტე შეხება 🤏. რამდენიმე მარცვალი ავიღე და ხელისგულზე დავდე. ისინი მყარი, ცივი და თითქმის უემოციო იყო. სუნი არ ჰქონდათ და არ იშლებოდნენ. ამან ცოტა დამამშვიდა — მაგრამ არა ბოლომდე. თუ ისინი ცოცხლები არ იყვნენ, როგორ აღმოჩნდნენ აქ?
ტელეფონის ფანარი ჩავრთე და ყურადღებით დავიწყე დათვალიერება 🔦. მაშინ შევამჩნიე რაღაც მნიშვნელოვანი: ზოგი მარცვალი ზემოთ, თეთრეულზე იყო, ზოგი კი ქვემოთ. ეს ნიშნავდა, რომ ისინი ზემოდან ჩამოცვივდნენ. ამ აზრმა გონებაში პატარა ბზარი გააჩინა.
დავიწყე დღეების გონებაში უკან დაბრუნება 🧠. როდის დავდე ბოლოს რამე საწოლზე? და უეცრად გამახსენდა. რამდენიმე დღით ადრე გვიან დავბრუნდი სახლში, ხელში საყიდლების ჩანთა მეჭირა.
დაღლილი ვიყავი, ჩანთა პირდაპირ საწოლზე დავდე და მერე ტელეფონის ზარს ვუპასუხე 🌻. იმ ჩანთაში მზესუმზირის თესლები იყო — ეს ნათლად მახსოვდა. ასევე მახსოვდა, რომ ჩანთის ერთი კუთხე კარგად არ იყო დახურული. იმ მომენტში არ მინდოდა ამ ახსნის დაჯერება. არ მინდოდა, ყველაფერი ასე მარტივი ყოფილიყო.
დასარწმუნებლად მარცვლები თეთრ ფურცელზე დავდე 📄. ჩანთა გავხსენი და შევარხიე. იგივე ზომა. იგივე ფერი. იგივე მტვერი. ეჭვი აღარ დარჩა. ჩემს ოთახში არავინ შემოსულა. არ არსებობდა დამალული ყოფნა. მე თვითონ მოვიტანე ისინი.
ამ გაცნობიერებას უცნაური სიმძიმე ჰქონდა 😐. უფრო ადვილი იქნებოდა, დამნაშავე გარედან რომ ყოფილიყო. მაგრამ აღმოჩნდა, რომ მე თვითონ შევუშვი ჩემს სივრცეში ის, რაც შემდეგ შემაწუხა. საწოლის კიდეზე დავჯექი და დიდხანს ჩუმად დავრჩი.
თესლები პატარა მინის ქილაში შევაგროვე 🫙. არ გადავყარე. არ ვიცი რატომ. თითქოს გადაყრა ნიშნავდა რაღაცის წაშლას, რაც სინამდვილეში ჩემზე ამბობდა. ქილა საწოლის გვერდით დადგმულ მაგიდაზე დავდე, თვალწინ რომ ყოფილიყო.
იმ ღამეს ცუდად მეძინა 🌙. ყოველ ჯერზე, როცა ვტრიალდებოდი, მზერა ქილაზე მეჩერდებოდა. თესლები თითქოს უკან მიყურებდნენ. და ვფიქრობდი, რამდენ რამეს შევუშვი ჩემს ცხოვრებაში დაუფიქრებლად, მერე კი მიკვირდა, რატომ იკავებდნენ ადგილს.
დღეები გადიოდა, მაგრამ თესლები რჩებოდა 🌱. როცა თეთრეულს ვცვლიდი, ინსტინქტურად ისევ იმ კუთხეს ვუყურებდი. ოთახი სუფთა იყო, მაგრამ ისტორია ჯერ არ დასრულებულა.
ერთ დილას გადაწყვეტილება მივიღე 🌬️. ქილა ავიღე და აივანზე გავედი. ქარი ქროდა. ერთი წამით დავფიქრდი — დავრგო, შევინახო? მაგრამ მერე მივხვდი, რა მინდოდა სინამდვილეში.
ხელი გავხსენი და თესლები ქარში გავფანტე 🍃. ვუყურებდი, როგორ ქრებოდნენ ჰაერში — დაპირების გარეშე, დაბრუნების გარეშე. იმ წამს სიმსუბუქე ვიგრძენი. არა იმიტომ, რომ პრობლემა გადაწყდა, არამედ იმიტომ, რომ გავუშვი.
საწოლთან დაბრუნებისას კუთხეებს აღარ ვეძებდი 🛌. ვიცოდი — ყველაფერი საფრთხე არ არის, ყოველი აღმოჩენა მუქარა არ არის. ზოგჯერ ისინი უბრალოდ შეხსენებებია.
იმ დღიდან უფრო ყურადღებიანი გავხდი 🧘♀️. არა მხოლოდ ოთახის, არამედ საკუთარი აზრების მიმართაც. რადგან ხანდახან ყველაზე ღრმა შფოთვები ყველაზე პატარა დაუდევრობიდან იბადება.
და ყოველ ჯერზე, როცა საწოლს ვწევ, ვიღიმი 😊. არა იმიტომ, რომ ახალ საიდუმლოს ველოდები, არამედ იმიტომ, რომ ვიცი — ახლა ვამჩნევ.
