გასართობი

მახსოვს ის დილა ისე, თითქოს დრო თავად დაეთმო და თავისი კიდეები დაემშვიდებინა 🌫️ ქალაქი მხოლოდ იწყებდა გაღვიძებას, როგორც მშვიდი სუნთქვა ხანგრძლივი ღამის შემდეგ. შორეულ ფანჯრებში სინათლეები ერთიმეორის მიყოლებით

მე არ მინდოდა მისი პოვნა, ან ყოველ შემთხვევაში ამას ვუმეორებდი საკუთარ თავს, როცა სუსტად განათებულ დერეფანში ვიდექი და ხელში მეჭირა ტელეფონი, რომლის არსებობაც არც კი ვიცოდი, ვგრძნობდი, თითქოს

მახსოვს ის დღე პარკში ისე, თითქოს ის ნელა ისევ და ისევ ტრიალებს ჩემს გონებაში ყოველ ჯერზე, როცა თვალებს ვხუჭავ. ეს იყო ერთ-ერთი იმ უბრალო დილათაგანი, როცა თავიდან არაფერი

მე კვლავაც მახსოვს ის საღამო, თითქოს იგი ნაზად იყო დაკეცილი დროში, მშვიდი და შეუმჩნეველი, როდესაც პირველად შევაბიჯე იმ სახლში 🌙 ყველაფერი ჩემს გარშემო ატარებდა რბილ სიჩუმეს, ისეთ სახეს,

დიდი ხნის განმავლობაში ჩემი ცხოვრება ჰგავდა მშვიდ მდინარეს, რომელიც საკუთარ ნაზ რიტმში მიედინებოდა 🌤️. არაფერი აჩქარებული, არაფერი ქაოსური — მხოლოდ სტაბილური დღეები, რომლებიც თითქოს დამამშვიდებელ ციკლში მეორდებოდა. 69

იმ დილით, როცა თვითმფრინავში ავედი, ყველაფერი უჩვეულოდ მკაფიო მეჩვენა, თითქოს სამყარო ამ გამგზავრებისთვის სპეციალურად ყოფილიყო გაპრიალებული 🌤️ ამ მოგზაურობას თვეების განმავლობაში ველოდი, დღეებს ვითვლიდი იმ მომენტამდე, როცა ბოლოს

მახსოვს ის დღე ისეთი სიცხადით, თითქოს მზის შუქი ჯერ კიდევ ცეკვავს წყლის ზედაპირზე და ნაზი ნიავი ჯერ კიდევ რბილად ეხება ჩემს სახეს 🌊 ჩვენ სულ ცოტა ხნის წინ

მახსოვს ის მომენტი, როცა თვალები გავახილე — სამყარო ჯერ კიდევ ნახევრად სიჩუმეში იყო ჩაძირული, თითქოს თავად რეალობას ჯერ არ გადაეწყვიტა, ჩემთან დაბრუნებულიყო თუ სადღაც ყოფნასა და სიზმარს შორის

იმ დღის მეორე ნახევარში არსად გაჩერებას არ ვგეგმავდი. ცა რბილ ნაცრისფრად გადაიქცა და მსუბუქი წვიმა დაიწყო, რაც ყველაფერს ჩვეულებრივზე უფრო ჩუმად აჩენდა 🌧️ რაღაც მიზეზით, პირდაპირ სახლში წასვლის

მახსოვს ის დილა, როცა გავიგე, რომ კვლავ დედა ვხდებოდი, თითქოს თვითონ დროც კი გაჩერდა მხოლოდ იმისთვის, რომ ეს მომენტი ჩემს გულში დამკვიდრებულიყო 🌿 იმ დღეს ყველაფერი რბილი და