Հին Երևանն ասես մեր պատմության մի մասն էր, որն ասես անցյալ դարձավ։ Մեր օրերում և նախկինում այն կարծես թե բավական շատ փոփոխությունների է հասցրել եթարկվել։
Ինչպես նախկինում էր, չկա այլևս այժմ և հակառակը։ Մարդիկ իհարկե մնացել են նույնը, պարզապես սերունդներ են փոփոխվել և նույն կերպ էլ նաև միայն մեծերը կարող են վերհիշել այն հին քաղաքի հետ ունեցած իրենց հուշերը, որոնք մշտապես կարելի էր կապել հին Եևանի հետ։
Սովորական մեկ լուսանկար, որում միայն հասարակ մեքենաներ կարելի է նկատել, սակայն հենց այդ հասարակում էլ կար այն անկեղծ ժպիտով քաղաքացին, ով այժմ ապրելով առավել քան բարվոք և սոցիալապես ապահով պայմանններում, սակայն դարձել է անհամբեր և նյարդային։
Ներքին երջանկությունն ասես փոխարինվել է փոքր ինչ մարդկային չարությամբ։
Մեր քաղաքն էլ ասես հնի և նորի համեմատությամբ չի դադարել փոփոխությունների ենթարկվել։ Սերունդներ, որոնք ժամանակներ են փոփոխել և քաղաքի ընդհանուր կոլորիտ, որ հենց երևանցիներով է նկատվել։
Ժամանակի ընթացքում իհարկե մնացել են կրկին տարբեր խառնվածքի տեր մարդիկ։ Էդ թվում՝ և՛ թափող, և՛ մաքրող, և՛ հոգատար կամ շատ անխիղճ։
Քաղաքի հանդեպ մարդկանց դրսևորած սերն ասես նույնն է, թե իրենց տան։ Հին և նոր Երևանների տարբերությունն էլ ասես ևս էդպիսին էր։
