Այսօր հայկական թատրոնի անվանի և սիրված ռեժիսոր և դերասան Հրաչյա Ղափլանյանի հիշատակի օրն է։
Մեծն անհատականություն, ով հիմնեց Դրամատիկական թատրոնը և իր իսկ հեղինակությամբ նաև նա կարողացավ անել հնարավորինս այնպես, որպեսզի հայկական թատրոնը շարունակեր զարգացման նոր շրջան ևս արձանագրել։
Թատրոնը թերևս մինչ այժմ էլ դեռևս կա և նաև շարունակում է գործել, ինչպես նաև տարբեր պրոֆեսիոնալ և անչափ սիրված արտիստների գեղեցիկ խաղի շնորհիվ արժանանալ նաև հանդիսատեսի ուշադրոթւյանն ու համակրանքին։
Հրաչյա Ղափլանյանն էլ կարծես թե լոռեցուն հարիր իր իսկ բացառիկ տաղանդով ևս կարողացել էր իր շնորհը ճիշտ կերպ կիրառել և անել այնպես, որպեսզի թատրոնի ոլորտը չշարունակի դոփել իր տեղում, այլ անդադար այն կատարելագործվի և գրանցի զարգացման ու ձեռքբերումների նոր փուլեր։
Ղափլանյանն այն բացառիկներից էր նաև, ով մասնակցել էր պատերազմին, վիրավորվել, տևական ժամանակ գտնվել նաև հիվանդանոցում՝ բժիշկների հսկողության տակ։
Նա նաև պարգևատրվել է մի շարք պարգևանշաններով՝ շնորհիվ իր իսկ մարդ տեսակի։
Վերջինս նաև տարբեր թատրոններում ստացել է հենց գլխավոր ռեժիսորի պատվավոր կոչումը, քանի որ հենց իրեն էին վստահվում բոլոր այն լայնածավալ աշխատանքները, որոնցում կար նաև ծավալուն գործողությունների մի շղթա, ինչից միայն ինքն էր կարողանում հասկանալ։
Նշենք, որ նա նաև կյանքից հեռացել է 1988 թվականին, ում աճյունը գտնվում է նաև Կոմիտասի անվան պանթեոնում։
