პოზიტიური

თბილისის ჯენიფერ ლოპესის სოლო კონცერტი გახდა დიდი კულტურული დღესასწაული, რომელიც შეაერთა ათასობით ადამიანს და წარმოადგინა საქართველო როგორც თანამედროვე და აქტიური კულტურული ცენტრი։ თბილისი აღფრთოვანებული ატარებდა ბრწყინვალე საღამოს —

Durayd Hassouni Hussein გაიზარდა შორს მყოფი ერაყის სოფელში, სადაც უმეტეს ბავშვთა ოცნებები შეზღუდული იყო მკაცრი ტრადიციებითა და ცხოვრების ხისტი რეალობით. მაგრამ Durayd-ს ჰქონდა ის, რაც მას სხვებისგან გამოარჩევდა:

ყოველ დღე ჩემს დის ხალიჩაში ვხედავდი ახალს და სუფთა, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი მიზეზს… სანამ ერთხელ ჩვეულებრივ პლასტმასის ბოთლს არ დავინახე შეემატა ბამბუკში. ის, რაც უცნაური ჩვევა მეგონა, აღმოჩნდა

ეს ორი ოჯახი ჩვეულებრივად ჩანდა — სანამ მეცნიერებამ არ გამოავლინა ისეთი სიმართლე, რომელსაც არც ერთმა არ მოელოდა. როდესაც ტყუპი და-ძმებმა დაქორწინდნენ ტყუპი ძმებზე და შვილები მხოლოდ რამდენიმე კვირის

ᲘᲞ ჩემი პატარა ქალაქი დავტოვე შორეულ სვლაან ცხოვრებაზე ოცნებით, მაგრამ რაც ვიპოვე, სააბაზანოს ნაცვლად წვიმიანი ღამის კაბინეტი იყო — ბნელი, გამოშვერი და ცხოვრებისთვის უვარგისი. დასრულება არ დამიტოვებია, ერთდროულად

ჩრდილოეთ კარადის ღრმა კუთხეში ვიპოვე საოცარი მაკრატელი ოთხი ხვრელით — შექმნილი არა ერთი, არამედ ორი ადამიანისათვის. მაგრამ საოცრება ამაშია: ის არ ჭრის, თუ ორნიც სულით გაერთიანებულები არ არიან.

🔍 რა მოხდება, თუ რკინის ღეროებს ამბის მოყოლა შეეძლოთ? ძველ კარადაში ჩუმად წვან რჟისფერი რკინის ღეროები — ოდესღაც აუცილებელი იარაღები, ახლა კი დავიწყებული ეპოქის მუნჯი მოწმეები 🛠️. მაგრამ

🌟 როცა ნაბიჯი ხდება იმედი: სიყვარულისა და სცენის ცარიელი საიდუმლო 💫 როცა განათებები ჩაქრა და სიჩუმე, როგორც ნისლი, დაესხა აუდიტორიას, მაქსიმმა ილონა ხელით ჩაჰკიდა და მხოლოდ მცირე კანკალით.

ბიჭი, რომელიც დაიკარგა დისლექსიასა და გულგრილობას შორის, იბრძოდა საკუთარი ადგილის პოვნისთვის იმ სამყაროში, რომელიც თითქოს განზრახ უგულებელყოფდა მას. ერთ დღეს კი მოულოდნელი შეხვედრის წყალობით, თავისი ბედი თავიდან დაწერა.