კარგად ვიცი

იმ დღეს, როცა სახლში დავბრუნდი, სახლი უცნაური, მძიმე სიჩუმით იყო მოცული. პირველად ყველაფერი მშვიდი ჩანდა, მაგრამ რაღაც შიგნიდან არ იყო მშვიდი. ჩემი შვილები ყოველთვის მორბოდნენ კარებთან, რომ მომესალმებინათ,

😱 😨 ვუყურებდი, როგორ მთხოვდა ჩემი შვილი, რომ პატარა ქუჩის კნუტი ძაღლი 🐶 სახლში მიგვეყვანა. მისი თვალები სავსე იყო იმედით ✨ და შიშით 😟, მაგრამ მე ნაზად, თუმცა

ძალიან იშვიათად ვსტუმრობ ჩვენი სახლის უკან მდებარე ძველ საბადოს, მაგრამ გუშინ რაღაც სრულიად არანაკლებ შეუთანხმებლად მომხვდა. 🌾 როდესაც კარებს შევახე, უცნაური ბრწყინვა დაეცა მტვრიან იატაკზე, და კუთხეში რაღაც

მე წავედი ულტრაბგერისთვის, ვფიქრობდი, რომ ყველაფერი ჩვეულებრივად იქნებოდა 😌. ოთახში ერთადერთი ხმა იყო მანქანის მელოდიური ბუზუნი, როცა უცბად ექიმმა შეჩერდა, თვალები ფართოდ გახელილი 🤯. შემდეგ გავიგე — მეორე

ძალიან კარგად მახსოვს ის მომენტი, როცა ბავშვობაში პირველად დავინახე ჩემს სახეზე უჩვეულო ნიშანი — ღრმა, მოყავისფრო-მოლურჯო ფორმა, რომელსაც ვერავინ სრულად ხსნიდა. 😳 რომ უფრო lớnდებოდი, სულ მგონია რომ

გუშინ დილით, მე ვსეირნობდი მშვიდ, სოფლის გზაზე, ისევ საკუთარი ფიქრებში დაკარგული 😓. მზემ თითქმის ვერ აიშალა ჰორიზონტის ზემოთ, ფორთხალების სხივებს აფრქვევდა დასველებულ ბალახზე 🌅. მე არ ვიყავი მზად

დღეს დაუგეგმავად დავბრუნდი სახლში, სამუშაოდან დაძაბული აზრებით 😓. მზად არ ვიყავი იმისთვის, რაც ჩემდა გასაკვირად შინ მელოდებოდა. როცა ჩუმად გავაღე კარი, შევამჩნიე რაღაც… უცნაური. ჩვენს სახლს ნაცნობი სუნი

ამ დილით, მე არ მქონდა დაგეგმილი ლაშქრობა; უბრალოდ ვტკბებოდი წყნარი ბილიკებით და ოქროსფერი მზის სხივებით, რომელიც ხეებს ეფინებოდა. 🌄 თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივი ჩანდა — ფრინველები მღეროდნენ, ფოთლები ფეხქვეშ

დროებით ვერ ვბედავდი ამის გაზიარებას. ჩემი გული ჯერ კიდევ სტკივა, მაგრამ ვიცი, რომ ჩუმად ყოფნა შინაგანად კიდევ უფრო მახრჩობს. მე დავკარგე ჩემი პატარა… მხოლოდ 10 კვირის ასაკში 👣💔

მათი ზეწოლით ჩემი ეტლი პირდაპირ ტბაში მოისროლეს… ჩურჩულით: „მან ჩაიხრჩო — ახლა 11 მილიონი ჩვენია.“ 😱😱😱 78 წლის ასაკში ისინი ჩემს თვალში მხცოვრეულს, უუნაროს, პრაქტიკულად უკვე დაკარგულად მიხილავდნენ.