კარგად ვიცი
მახსოვს ის დილა ისე, თითქოს ჩემი სულის ზედაპირზე გამოკვეთილიყო, ყოველი დეტალი მკაფიო, ყოველი შეგრძნება ცოცხალი. 🌅 ყინული ჯერ კიდევ იკვრებოდა ტყის ფოთლების კიდეებზე, ბრწყინავდა პატარა ალმასებივით ნაზ ზამთრის
ჯერაც მახსოვს დღე, როდესაც ჩემი შვილი საავადმყოფოდან სახლში დაბრუნდა, რბილ კრემისფერ ტანსაცმელში გახვეული, რომელსაც მსუბუქი ლავანდის სუნი და რაღაც ახალი ჰქონდა, რაც ვერ მოვიცანი. მთელი ჩვენი ბინა თითქოს
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის ზაფხულის მფარველი, თითქოს ჩემი მეხსიერების მშვიდ კუთხეებში იყო მოხატული, რბილი და ხავერდოვანი. ☀️ თოვლი სწორი და შეუხებელივით იყო, ფარავდა ფერმკრთალ ოქროს შუქს, როცა
მახსოვს ზუსტად ის მომენტი, როდესაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა. 🌅 ულტრასონოგრაფიის ოთახი სიჩუმეში იყო, გარდა მონიტორის მკვეთრი, რიტმული ბიპის, და მე ვგრძნობდი აღფრთოვანებისა და უსიამოვნების მიკუთვნებულ მიქსს. მე ვიყავი
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ზამთარი, როცა სიჩუმე შიმშილზე ხმამაღალი გახდა. ის შემოეხვია ჩვენს პატარა ხის სახლს როგორც მეორე კანი, შეღწეოდა თითოეული ხვრელში, თითოეულ სუნთქვაში, თითოეულ აზრში, რომელსაც ვცდილობდი
მე ყოველთვის ვზრუნავდი ჩვენს პატარა ბინაში წესრიგის შენარჩუნებაზე, მიუხედავად იმისა, რომ გარეთ თითქოს ქაოსი სუფევდა 🌿. ჩემი ქმარი, მარკო, ხშირად მიდიოდა საქმიანი შეხვედრებისთვის, მტოვებდა მარტო ჩემს ორ შვილთან,
იმ დღე დაიწყო ისე ჩვეულებრივად, რომ არასდროს წარმომედგინა, თუ რამე შეიძლებოდა ასე ღრმად შემეცვალა 🌫️. ვიჯექი მანქანაში, გვერდით მახლდა არმენი, ჩუმი და გზაზე კონცენტრირებული, ხოლო მე ვუყურებდი ფანჯარას,
დღე, როდესაც დედა გავხდი, ისეთ სამყაროში ნაბიჯი შევდგი, რომელსაც არასოდეს ვიცნობდი, ადგილი, რომელიც გაჩერებულია შიშსა და აღფრთოვანებას შორის 🌅. როდესაც პირველად ვიხილე ჩემი გოგონა, მისი პატარა სახე სენსიტიური
ელარას ქორწილის დღე необычно სიწყნარით დაიწყო 🌅. ცა ფერად იფერებოდა რბილ ვარდისფერ და ოქროსფერზე, ხოლო დილის ჰაერი სუფთა სისუფთავით სუნთქავდა, რაც რაღაც განსაკუთრებულს უძღოდა წინ. უკვე ეკლესიაში ვიყავი,
ასეთი რამ არასდროს წარმომედგინა, რომ ცხოვრება ასე სწრაფად შეცვლილიყო. 🌅 ერთი მომენტით ვზეიმობდი ჩემი უახლესი ეკო-ს Skyscraper-ის გრანდიოზულ გახსნას ქალაქის ცენტრში, ხოლო მომდევნო მომენტში ვიყურებოდი საავადმყოფოს ოთახის ჭერზე,