მოვედი სამყაროში სახით, რომლისგანაც ადამიანები დაიხიეს 😔. ბავშვობაშიც კი, მათი თვალები დიდხანს მიჩერებოდა, ან, უარესად, სწრაფად გარბოდნენ. ვგრძნობდი მათი ორჭოფობას, თითქოს ბარი გავედებოდა ჩემს პატარა მხრებზე 🌫️.
ყოველი ნაბიჯი გარეთ ტესტი იყო. ბუტბუტი გამომყვებოდა ქუჩაში, ხოლო ცნობისმოყვარე მზერები sharper იყვნენ ვიდრე სიტყვები 💔. ადრეულ ასაკში გავიგე, რომ „ნორმალური“ ყველას ელოდა ნიღაბი იყო, რომელსაც მე არასოდეს მივიღებდი 👀.
მაგრამ რაღაც შეიცვალა, როცა გავიზარდე. ადამიანები ჩემს მიმართ ინტერესით იწყებდნენ შეხედვას, რითიც მე არასოდეს ველოდი ✨. მათი სურპრიზი, მათი ცნობისმოყვარეობა—ბურძგილი იყო ⚡. ვგრძნობდი მათი საეჭვო მზერას, შეყოვნებას სანამ საუბარს დაიწყებდნენ.
არ ვატყუებ, ზოგჯერ ეს დამშინებდა. ყოველი ღიმილი, ყოველი მზერა გამოწვევა იყო, რომლის გაწვევა არ ვიცოდი 😳. თუმცა, ყოველი მომენტი მიმიზიდავდა, გამოცდიდა, მქმნიდა ვინმე, ვისაც მხოლოდ ახლა ვიწყებდი გაცნობას 🌟.
შემდეგ მოხდა რაღაც, რაც ყველაფერს შეცვალა. ადამიანები, რომლებიც ადრე თვალს იცილებდნენ, ახლა ვერ ახედავდნენ ჩემზე, და ყველა შოკში იყო, როცა მე ვხედავდნენ 😳😳.
ჩემი ცხოვრება არასოდეს ყოფილა ჩვეულებრივი, არც სიწყნარე, მაშინაც კი როცა მსურდა ✨. ბავშვობის პირველი დღეებიდანვე ვცხოვრობდი მუდმივი წყვილის მზერით, ჩურჩულებითა და გულისტკივილით, რომელიც მიბმული იყო, როგორც ჩრდილი, და არ ქრებიდა მზიანი დილების დროსაც კი 🌫️.
ყოველჯერზე, როცა გარეთ გავდიოდი, ეს შეგრძნება მქონდა, თითქოს მე ვუღებდი სამყაროს, რომელიც ჩემთვის მზად არ იყო. ადამიანები გაოცებულნი იყვნენ ყველაფრით, რაც არ ერწყმოდა მათ მოლოდინს, და მუდმივად მახსენებდნენ, რომ მე არ ვეკუთვნოდი 👣. მათი ცნობისმოყვარეობა ხშირად უფრო მძიმე იყო, ვიდრე სიტყვები—დიდხანს მიყურებდნენ, ან სწრაფად გადააქცევდნენ მზერას, თითქოს ცდილობდნენ ვერ დაენახათ, რა მყოფებდა განსხვავებულად. ადრეული ასაკიდანვე გავიგე, რომ „ნორმალური ყოფნა“ იყო უხილავი საზომი, რომელსაც სხვები ატარებდნენ, და მე სხვა არჩევანი არ მქონდა, გარდა იმისა რომ მას შევედარებოდი.
შემდეგ მოვიდა დღე, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. ცხოვრება დამაყენა არჩევანის წინაშე: დარჩე ჩრდილში და მიიღო სხვების მიერ დაწესებული შეზღუდვები, ან შედი სინათლეში და განსაზღვრო შენი გზა ☀️. მე შევარჩიე სინათლე. ეს გადაწყვეტილება გახდა ლატის ღერძი, რომელზეც ჩემი სამყარო ტრიალებდა. ეს გარდაქმნა არა მხოლოდ ჩემი შინაგანი მე, არამედ გზა, რომლითაც ადამიანები მიყურებდნენ. პირველად მივხვდი, რომ შემეძლო ვიყო მეტი, ვიდრე სახე, რომელმაც ბევრს მზერა მოსწყვიტა 🌟.
არ შემიძლია ზუსტად ვუთხრა, როდის მივხვდი რამდენად განსხვავებული ვიყავი, მაგრამ დედაჩემი ყოველთვის ამბობდა, რომ ამას ხედავდა ჩემი ბავშვობის ფოტოებზე განსაკუთრებული სიმშვიდით 📷. მე ვჩურჩულებდი ერთ სიტყვას საკუთარ თავს: „მე“ 💛. ეს სიტყვა გახდა ჩემი პირველი ბადე, უბრალო მაგრამ განგლახავი. თუმცა, სამყარო მზად არ იყო ჩემთვის იგივე სიმშვიდით, რასაც მე ვიწყებდი თავისთვის 🌍.
გარეთ გასვლა ყოველთვის უცნობ ტერიტორიაზე გადასვლის შეგრძნება იყო. ყოველი მზერა, ყოველი ბუტბუტი გამოცდა შეიძლებოდა იყოს 👀. ბავშვები ზოგჯერ წაიღებდნენ შიშით უკან, ხოლო ზრდასრულები ფიქრობდნენ რომ ვერ ხედავდნენ, რაც ხშირად უფრო მტკივნეული იყო ვიდრე პირდაპირი შეურაცხყოფა 🙈. მე უნდა მემოძრავა სამყაროში ძალით, რომელიც არ მოდიოდა სხეულიდან, არამედ ჩემი გონება და სული ქმნიდა, რადგან ჩემი გზა არასოდეს იყო ჩვეულებრივი 🔥.
სკოლა იყო როგორც საბრძოლო ველი, ასევე საგანმანათლებლო ველი. ვისწავლე მხოლოდ გაკვეთილების ატანა არა, არამედ მოსაზრებების, რომლებიც ხშირად უფრო მძიმე იყვნენ ვიდრე ნებისმიერი პედაგოგიური სახელმძღვანელო 📚📚. როდესაც მე ვიყავი 17 წლის, მასწავლებელმა შემომთავაზა მთავარი როლი სკოლის წარმოდგენაში. თავდაპირველად ვიცინოდი, დარწმუნებული ვიყავი რომ ეს ხუმრობა იყო 🎭. ვიფიქრე, რომ სცენა იყო „ნორმალური“ გოგონებისთვის, რომლებიც სრულყოფილად ჯდებოდა ყველანაირ მოლოდინში. მაგრამ მისი გამომეტყველება სერიოზული იყო, სავსე ჩუმი თავდაჯერებულობით, რაც გამაოცა 👩🏫👩🏫.
„უნდა იყო ნანახი,“ თქვა მან. „არ უკაცრავად, არამედ ნამდვილად ნანახი“ ✨✨.
