გასართობი
სასოწარკვეთილი ორსული ქალი ცდილობს გაყიდოს ერთადერთი ყელსაბამი, რომელიც მეუღლისგან დარჩა, მაგრამ გამყიდველის მოულოდნელი საქციელი მაღაზიაში ყველას აოცებს. იმ დილას ჯერ კიდევ მახსოვს შემაძრწუნებელი სიზუსტით, თითქოს რაღაც უხილავი ჩუმად
არასოდეს მიფიქრია, რამდენად ღრმად შეუძლია ერთმა საღამომ imprint-ი ჩაეტვირთოს ჩემს გულში, ვიდრე ის ღამე მოვიდა. სახლი მშვიდი იყო, ისეთი სიმშვიდე, რომელიც ყველაფერი გარშემო იფარავს გრძელ დღის შემდეგ, თითქოს
ვხედი სწორედ ავტობუსში ნომერი 42–ში, დაღლილი, გრძელი დილით, სხვადასხვა საქმეებითა და სამუშაოთი. 🌆 ავტობუსი ნელა ჩუმად ღრიალებდა, ვითარებდა ნაცნობ მარშრუტზე, ქალაქი კი შუშების საშუალებით, წვიმის წვეთებით დაფარული, ბუნდოვანი
ყოველთვის მიყვარდა სიწყნარე თვითმფრინავში ჩასხდომამდე, როცა ძრავების ბრახუნი ჯერ კიდევ შორს ისმოდა და სალონი რბილ, მოლოდინით სავსე სიმშვიდეში იყო. ✈️ იმ დილით, მზის სხივები აღწევდნენ ტერმინალის ფანჯრებში, ავსებდნენ
მე ყოველთვის მიყვარდა ჩვენი ოჯახის ბაღის სიმშვიდე მზის ამოსვლისას 🌅. ჰაერი სურნელოდა росის და მიწის სუნით, ხოლო ჩუმი ჩიტების ჭიკჭიკი იყო თითქოს ნაზი გულისცემა ფონზე. მაგრამ იმ დილით
მახსოვს დღე, როცა პირველად დავინახე ორი პატარა გულისცემა ულტრასონოგრაფიის ეკრანზე, თითქოს ჩემი სულის ფსკერზე ჩარხივით აღბეჭდილი იყო. 💖 ოთახი თბილი იყო, სავსე იმ სტერილური საავადმყოფოს სურნელით, მაგრამ მხოლოდ
მე თითქმის თხუთმეტი წლის განმავლობაში ვმართავდი მუნიციპალურ ავტობუსს, და ამ დროის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ ყველაფერს ვნახავდი. თუმცა, ის სამშაბათის დილა ვითარდებოდა ისე, როგორც სცენარი, რომელიც არასოდეს მექნებოდა დაწერილი,
მახსოვს ის დილა ისე, თითქოს ჩემი სულის ზედაპირზე გამოკვეთილიყო, ყოველი დეტალი მკაფიო, ყოველი შეგრძნება ცოცხალი. 🌅 ყინული ჯერ კიდევ იკვრებოდა ტყის ფოთლების კიდეებზე, ბრწყინავდა პატარა ალმასებივით ნაზ ზამთრის
ჯერაც მახსოვს დღე, როდესაც ჩემი შვილი საავადმყოფოდან სახლში დაბრუნდა, რბილ კრემისფერ ტანსაცმელში გახვეული, რომელსაც მსუბუქი ლავანდის სუნი და რაღაც ახალი ჰქონდა, რაც ვერ მოვიცანი. მთელი ჩვენი ბინა თითქოს
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის ზაფხულის მფარველი, თითქოს ჩემი მეხსიერების მშვიდ კუთხეებში იყო მოხატული, რბილი და ხავერდოვანი. ☀️ თოვლი სწორი და შეუხებელივით იყო, ფარავდა ფერმკრთალ ოქროს შუქს, როცა