სამზარეულო
ათი თვის განმავლობაში ჩვენი სამზარეულოს ფანჯარასთან, პატარა ხის თაროზე, ერთ ცარიელ ჩარჩოს ვინახავდი. ჩემი ცოლი, მარა, ხშირად მეკითხებოდა, რატომ არ ვდებდი შიგნით ფოტოს, მე კი ყოველთვის ერთსა და
მარმარილოს იატაკი ისე იყო გაპრიალებული, რომ ჭაღები თითქოს ჩვენს ფეხქვეშ ლივლივებდა, მაგრამ მე მასში მხოლოდ საკუთარ აკანკალებულ ანარეკლს ვხედავდი. მე ეტლში ვიჯექი ჰარინგტონის გალას შესასვლელთან, ცისფერ-მწვანე პიჯაკსა და
მე ჯერ კიდევ მახსოვს, როგორ ჩუმად ზუზუნებდნენ საავადმყოფოს ნათურები იმ დილით ჩემ ზემოთ, თითქოს ისინიც კი სუნთქვას იკავებდნენ. საათობით დავდიოდი დერეფანში წინ და უკან, ხელისგულები სველი მქონდა, ფიქრები
ყოველთვის მჯეროდა, რომ ყველაზე ჩვეულებრივი დღეებიც შეიძლება იქცეს ყველაზე დაუვიწყარ ისტორიებად, მაგრამ იმ დღეს ყველაფერი ბევრად გადააჭარბა იმას, რაც წარმომედგინა. სამსახურის შემდეგ სახლში ვბრუნდებოდი, დაღლილი და ფიქრებში ჩაფლული,
სიგნალი გაისმა სწორედ იმ დროს, როცა დილის პირველი შუქი იწყებდა გამოჩენას, ხოლო ქალაქი კვლავ იყო დაბნეული ნაცრისფერი თერმით 🌫️. მე ვგრძნობდი სუსტ ჩხავილებს ქვედა გზებზე, მაგრამ ქუჩები მშვიდი
ის მომენტი, როცა ჩემი ქალიშვილი სამყაროში შემოვიდა, ყველაფერი თითქოს სინათლესა და ჩრდილს შორის დაფრინავდა, თითქოს თავად დრო შეჩერდა, რომ მის მოსვლას დაეთვალიერებინა. 🌫️ მახსოვს, როგორ დავიჭირე საავადმყოფოს საწოლის
ვიცმევდი ჩვენს კემპინგის შემდეგ ვიქტორიაში 🌲, როცა რაღაც პატარა ვიგრძენი, რაც ჩემი მაისურის ქვეშ მოძრაობდა. თავიდან მეგონა, რომ ჩვეულებრივი ვირთხა იყო 🐭. მაგრამ როცა გავიხედე ყურადღებით, ჩემი გული
მე ვიდექი მეტალის მაგიდასთან, შპრიცი ხელში 😨, მზად ვიყავი დამესრულებინა ის, რაც ყველამ უკვე გარდაუვლად ჩათვალა. ძაღლმა პატარა გოგონა შეაშინა და ყველა მტკიცებულება მიუთითებდა, რომ ის საშიში იყო.
არასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ დადგებოდა დღე, როდესაც ვიხილავდი ჩემს ორ პატარა ბიჭს გაუგონარის წინაშე. 💔 ხუთი თვის ქარტერი და კონნერი, ისეთად დაკავშირებულნი, რასაც დღემდე ვცდილობ ვხსნა, წინ იყვნენ ისეთი
ძალიან კარგად მახსოვს ის მომენტი, როცა ბავშვობაში პირველად დავინახე ჩემს სახეზე უჩვეულო ნიშანი — ღრმა, მოყავისფრო-მოლურჯო ფორმა, რომელსაც ვერავინ სრულად ხსნიდა. 😳 რომ უფრო lớnდებოდი, სულ მგონია რომ