საინტერესოა
ვიცი, კიდევ მახსოვს ის მომენტი, როცა პირველად ავიღე მისი პატარა ხელები 😢. ისინი საერთოდ არ გამოიყურებოდნენ ჩვეულებრივად. ახალშობილის ასაკშიც კი ისინი დიდი იყო, ხოლო ნერსები ჩურჩულებდნენ ერთმანეთში, არ
მომდევნო ხანაში, როცა ვცვლიდიverbandებს ახალგაზრდა ქალზე, რომელიც კომაში იყო ხუთი თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში, საშინელებით შევამჩნიე, რომ მისი მუცელი ყოველდღე იზრდებოდა. როცა გადავამოწმე მისი ანალიზები, ძლივს ვიჯერე რაც
მე მივდიოდი მშვიდ ქუჩაზე, ისეთი დილა, რომელიც ჩვეულებრივია, თითქმის უინტერესო. 🌫️ მაგრამ შემდეგ რაღაც მიწაზე გამიტაცა ჩემი ყურადღება. თავიდან ვიფიქრე, რომ ეს უბრალოდ ნაგავი ან შეიძლება დაწყვეტილი ყვავილის
ვფიქრობდი, რომ ვიცოდი ჩვენი სახლის ყოველი კუთხე და ჩვენი ძაღლის ყოველი პატარა ჩვევა 🐶, მაგრამ ვერაფერი მომამზადებდა იმისთვის, რაც იმ დილით მოხდა. ჩემი ცოლი ჩვილს თავისი ჩვეულებრივი სითბოთი
საღამოს, როცა ცივი, სევდიანი ჰაერი მიკვეთდა, ვიარებდი განათებულ, მაგრამ ცარიელ ქუჩებში, ქალაქის გულში, ისევ ვისმენდი მოხუცის სიტყვების ეკოს ჩემს თავში. რომც ვინმეს მეთქვა — დედაჩემს, მეგობარს — ვერ
ისინი მოვიდნენ ჩემი უცნაური ბავშვის სანახავად, მაგრამ რაც გამოაშკარავდა, ამას ვერავინ ელოდა. 😳 კარის გაღების მომენტიდან ვგრძნობდი მათ თვალებს ჩემსკენ—კეთილმოწყობილნი, ფრთხილი, ეძებდნენ რაღაცას, რასაც ვერ ახერხებდნენ დასახელებას. ჰაერი
მე ახლახანს ვიჭერდი ახალდაბადებულს ხელებში, გამოფიტული და ემოციების ნაკადისგან გადაღლილი 🌙💔. საავადმყოფოს ოთახი სიჩუმეში იყო, თითქმის ზედმეტად, როცა მოულოდნელად გავიგონე ჩემი ქალიშვილის ხმა—ნაზი, רעדის შეძახილი—კარიდან. ჩემი გული გაჩერდა.
იმ დილით გაჩერება არ მინდოდა. ქუჩა ჩუმი იყო, სიცივე ჩემ ჟაკეტში ღრღნიდა, ხოლო ჩემი აზრები უკვე სხვაგან იყო. შემდეგ შევამჩნიე რაღაც გზის პირას, რაც ისე არ მოძრაობდა როგორც
ჯერაც ვგრძნობ პანიკას ჰაერში, მედდა-ძმის სწრაფ ნაბიჯებს და ექიმის ხმაში დაუყოვნებლივ სირთულეს ⏳. ერთ მომენტში ვცდილობდი ტკივილის გადატანას, იმედი მქონდა, რომ ყველაფერი ნორმალური იქნებოდა, შემდეგ კი მითხრეს, რომ
ჩვენი სახლის მახლობლად სეირნობისას მიწაზე რაღაც უჩვეულო შევნიშნე — საქსოფონი. თავიდან მეგონა, რომ დაუდევრად იყო დაგდებული, მაგრამ როცა მივუახლოვდი, გული სწრაფად დამიწყო ფეთქვა 💓. მასში რაღაც იყო… რაღაც