გასართობი
ზარი მშვიდად შემოვიდა, დისპეტჩერის ხმაში არანაირი გადაუდებლობა არ იგრძნობოდა, რაც ასეთ ღამეს უჩვეულო იყო. „შესაძლო დაკარგული ნივთი ტყის ხაზთან,“ — თქვა მან. არანაირი დეტალი, არანაირი ახსნა, მხოლოდ კოორდინატები
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის საღამო, როცა ტრამვაის პლატფორმაზე ავედი და თავს სრულიად გამოფიტულად ვგრძნობდი, თითქოს მთელი დღე ჩუმად აწვებოდა ჩემს ფიქრებს და ყველაფერს ჩემში ანელებდა 🌫️ სადგური
ჯერ კიდევ მახსოვს ის დილა, როცა გადავწყვიტე ჩემი ტყუპი ქალიშვილების უბრალო ფოტოს გადაღება მათ საძინებელში, ვფიქრობდი, რომ ეს უბრალოდ კიდევ ერთი ჩვეულებრივი მოგონება იქნებოდა ჩვენი საოჯახო ალბომისთვის 📷
არასდროს წარმომედგინა, რომ უბრალო დილის ვიზიტს შეეძლო ჩუმად გადაეწყო ყველაფერი, რაც ვფიქრობდი, რომ ვიცოდი ჩემს სხეულსა და ჩემს ცხოვრებაზე. კლინიკაში წავედი რუტინული ულტრაბგერის მოლოდინით — რაღაც სწრაფი და
იმ საღამო ჯერ კიდევ ძალიან მკაფიოდ მახსოვს, რადგან ის დაიწყო როგორც ნებისმიერი სხვა ჩვეულებრივი სამუშაო ცვლა, მაგრამ დასრულდა ისე, რომ მთლიანად შეცვალა ის, თუ როგორ ვუყურებ ადამიანებს და
მახსოვს ის მოგზაურობა ძალიან მკაფიოდ, როცა გადავწყვიტე ზღვაზე წასვლა მხოლოდ იმისთვის, რომ დამეხსნა მძიმე სამუშაო დღეებისგან, მუდმივი ზარებისგან და ყოველდღიური სიჩქარისგან 🌊. ვფიქრობდი, რომ ეს იქნებოდა უბრალო შესვენება—რამდენიმე
მე ჯერ კიდევ მახსოვს ის დილა, როდესაც ვენაში სამშობიარო კლინიკიდან გამოვედით და ჩვენს ქალიშვილს მაგრად ვუჭერდით, თითქოს გარეთ არსებული სამყარო შეიძლება როგორღაც განსხვავდებოდეს იმ უსაფრთხო კედლებისგან, რომლებიც ახლახან
მახსოვს ის დილა ისე, თითქოს დრო თავად დაეთმო და თავისი კიდეები დაემშვიდებინა 🌫️ ქალაქი მხოლოდ იწყებდა გაღვიძებას, როგორც მშვიდი სუნთქვა ხანგრძლივი ღამის შემდეგ. შორეულ ფანჯრებში სინათლეები ერთიმეორის მიყოლებით
მე არ მინდოდა მისი პოვნა, ან ყოველ შემთხვევაში ამას ვუმეორებდი საკუთარ თავს, როცა სუსტად განათებულ დერეფანში ვიდექი და ხელში მეჭირა ტელეფონი, რომლის არსებობაც არც კი ვიცოდი, ვგრძნობდი, თითქოს
მახსოვს ის დღე პარკში ისე, თითქოს ის ნელა ისევ და ისევ ტრიალებს ჩემს გონებაში ყოველ ჯერზე, როცა თვალებს ვხუჭავ. ეს იყო ერთ-ერთი იმ უბრალო დილათაგანი, როცა თავიდან არაფერი