Հայկական ֆիլմադարանի պատմությունն իհարկե հարուստ է իր ոջ գունապնակով։
Ֆիլմեր, որ իրենցով ողջ աշխարհ արժեն։
Ուրույն ձեռագրեր և ինչ խոսք, հայկական վարքերին և բարքերին համահունչ դրսևորումներ։
Հայֆիլմն էլ իրենով ունեցել է բավական երակր ուղի, սկսած սեփական ստեղծման բուն ընթացքից մինչ հետո և այժմ։
Շատ ֆիլմեր ինչ խոսք, ուենցել են իրենց իսկ կյանքի ուղին։ Հանրությունն ասես անձի պես կարևորում էր և ինչ խոսք, նաև այժմ բոլոր հերոսների կերտած դերերը։
Մեր օրերում էլ իհարկե մեծ բաներ չեն փոփոխվել։ Ամեն բան կրկին հայկականն է շարունակում մնալ ամենից սիրվածն ու պահանջվածը։
«Պեպոն», անդրանիկ մեր Հնչյունային ֆիլմը, որն էլ հիմնվել էր մեծն Գ․ Սունդուկյանի համանուն պիեսի վրա։
19-րդ դարի 2-րդ կեսն, հին Թիֆլիսում։ Ֆիլմը իրենով պատմել է այն աղքատիկ ձկնորսի՝ Պեպոյի և խարդախ առևտրականներից մեկի՝ Զիմզիմով անունն կրող հերոսի դիմակայութունների շուրջ։
Պեպոն փորձել էր դատարանի միջոցով վերադարձնել էն գումարներն, որ ժամանակին իր հայրը պարտքով տվեց Զիմզիմովին։ Մինչդեռ դառնալով դատավորի հետ դավադրությունների մեջն Զինզիմովն ոչնչացրեց իսկական վկայականն փոխարինելով դա կեղծով։ Այն թույլ է տվել մեղադրել Պեպոյի անձն խարդախության մեջն։
