Դե իհարկե մեծն անվանի արտիստ Խորեն Աբրահամյանն է։ Հայ վարպետի դերակատարմանն բնորոշողներից են դրամատիկական զսպվածությունն, հոգեբանական խորքային վերլուծությունն, խոսքերի նրբորեն հղկվածությունն։
Իր աշխատանքային հաջողություններն պայմանավորված են սեփական աշխատանքի ինքնատիպությամբ, էդ թվում՝ արտիստիկ խառնվածք ունեցողին բնորոշող համարձակութուններով և արդիական խորը զգացողությամբ։
Իր կերպարներն անգամ մեկը մյուսինց տարբերվող էին և հիշելի հանրության համար։ Մինչ այժմ կարելի է միայն հպարտությամբ վերհիշել վարպետի բոլոր դերերը, որոնք հանրության շրջանում միայն բարձր վաստակ էին ստանում։
Նրա ծավալած բեմական գործունեությունն անգամ այնքան հարուստ ուղի ունի, որն անհնար է առանց հիացմունքի նշել։
1979-1984 թ․-ին դարձել է թատրոնի գլխավոր ռեժիսորն, որից հետո՝ գեղարվեստական ղեկավարն, միաժամանակ՝ Հայաստանի թատերական գործիչների միության վարչության նախագահը։ Որոշ ժամանակ անց Գյումրիի պետական թատրոնի դերասաններից էր և գլխավոր ռեժիսորն, դասավանդելով Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտում ասես ամեն բան փոխվեց։
Թատրոնում ստեղծած լավագույն դերերն են՝ Ռուստամը, Արմենը, Արամը, Արան, Ավետյանը և այլն։ Մինչ հիմա էլ կարելի է միայն հպարտությամբ վերհիշել նրա կատարած բոլոր աշխատանքները։
