Հերոսներ, ովքեր էդպես էլ մնացին մեր պատմության մեջն ամենից խիզախները։ Տղաներ, որոնք իրենց իսկ կայնքը նվիրաբերեցին հանուն հայրենիքի բարօրության և հանուն հայ ժողովրդի ապրելու։
Հերոս տղաներ որոնք նաև իրենց կյանքը չխնայեց։
Հենց այդպիսի մեր հերոսներից մեկն էլ Տիգրանն էր, ով կարողացավ մյուս բոլոր հերոսների պես մարտընչել թշնամու հետ։ Իր խիզախությունն իսկապես սահման չի ճանաչել, որովհետև ցանկացած հարցում ևս նրա գեղեցիկ ժպիտն էր լինում։
Մեր հերոսն ասես ժպիտով էր վերաբերվում թշնամուն, որովհետև նրա խիզախությունն այնչափ անսահման էր, երբ իր համար ծիծաղելի էին հակառակորդի հազարավոր վարձկաններով կռվելն ու իրենց քաջությամբ և խիզախությամբ այդ ամենի դեպ պայքարելը։
Հայրը ևս ցանկացած օր զանգ էր տալիս տղային և օրերից մի օր էլ կապը կորել է։ Ահա այս ամենից հետո էլ սկսեց իր անհանգստանալը։
Ավաղ մի օր լսեցին տղայի մասին տխուր լուրը։ Հերոսից հետո ծնողները որոշել են ևս մի բալիկի կյանք պարգևել։ Ծնվել է իրենց աղջիկն։
