Երևանյան երթուղիներից մեկն օրերս առանձնացավ մյուս բոլորից։
Այս իրողությունն իհարկե երկար ժամանակ կմնա այն մարդկանց հիշողություններում, ովքեր հենց այդ օրը և այդ պահին գտնվում էին ներսում։
Մի տարեց կին կանգառից նոր բարձրացավ ավտոբուս, որպեսզի նստեր, բայց ավաղ ազատ ոչ մի նստատեղ չկար և դեմքի կտրուկ փոփոխմամբ կանգնած մնաց հենց նույն տեղում և մի քանի վայրկյան պարզապես զննեց նստած մարդկանց հայացքները։
Ինչպես իհարկե ամեն օր կարելի է նկատել՝ այս անգամ ևս բացառություն չէին ականջակալներով բավական երիտաարդ ուևորները, որոնք ուղիղ հայացքով նայում էին անգամ տարեց կնոջ աչքերի մեջ, բայց ապարդյուն և իհարկե բավական առողջ վիճակում գտնվող երիտասարդ տղամարդիկ, որոնք ևս տեղ չէին զիջում տարեց կնոջը։
Երկրորդ շարքից մի 4 տարեկանին մոտ տղա երեխա իր մայրիկի գրկից իջնելով և մայրիկին խնդրելով, որպեսզի կանգնի իր հետ, իր փոքրիկի գեղեցիկ լեզվով տարեց կնոջն ասաց՝ տատա արի։
Տարեց կինն ու երեխայի մայրն իսկապես մի պահ զարմացան։
Նրա մայրն իր բալիկի ասածն իհարկե արեց և տեղը զիջեց տարեց կնոջը, իսկ մյուս նստած մարդիկ վատ զգալու փոխարեն հումորով և ժպտալով պարզապես նայեցին երեխային թե երեխա տարիքում ինչ քայլ արեց՝ այնինչ դա առավել շատ իրենք էլ կարող էին անել։
