Դե իհարկե Խորեն Աբրահամյանն, առանց ում անհնար է վերհիշել հայկական թատրոնն ու կինոն։ Վերջինս իր ուսանողական տարիներից անգամ հասցրել է բավական աչքի ընկնել։ Վարպետի արտաքին տվյալներն անգամ առաջին իսկ պահից նկատելի էին շատերի համար։
Նրա տաղանդն էլ իր հերթին երբ միացավ այդ ամենին ասես դադար չտրվեց նրա աշխատանքային ուղու ընթացքում մեծածավալ աշխատանքների իրականացմանը։
Դերասանն իր անցած ուղով կարողացել է անել այնպես, որպեսզի մարդիկ ոչ միայն սիրեն և գնահատեն այն աշխատաքնը, որն ինքն է կատարում, այլ նաև մեծ սպասումով լցվեն նրա հանդեպ և միշտ սպասեն նրա խաղին։
Սակայն ինչպես ասում են յուրաքանչյուր տաղանդ ունենում է այն դերերը, որոնք առավել քան սազական են հենց իրեն։ Նրա կերպարներն էլ ասես նույնպես բացառություն չէին։
Արտիստն իր ծավալած գործունեության ընթացքում հասցրել է ոչ միայն աչքի ընկնել իր արտիստիկ խաղով, այլ նաև դիպչել ընդհուպ մինչև մարդկանց սրտերին և հուզել նրանց։ Այս ամենն էլ ևս մեկ անգամ վկայում են այն մասին, որ դերասանն իսկապես արժանի է եղել։
