Դե իհարկե Սոս Սրգսյան և Հրանտ Մաթևոսյան։ Երկու մեծ անհատականություններ, որոնք հայ ժողովրդի պատմության մեջ եղել են կան և կմնան այնպիսին, ինչպիսին նրանց միշտ հասրակությունն հիշել և սիրել է։ Վերջիններիս մասին խոսելիս մշտապես կարելի է միայն հպարտություն ապրել։
Հայ արձակագիր և կինոսցենարիստ Հրանտ Մաթևոսյանն իր տողերում անգամ չէր դադարում դիպչել մարդկանց սրտերին և հոգուն այնպես՝ ասես վարպետն ինքն իմացել էր, թե մարդիկ ինչպիսի ապրումներ կարող են ունենալ և նկարագրել այնպիսի իրավիճակներ, որոնցում կարող էր յուրաքանչյուրն իրեն պատկերացնել։ Վերջինիս աշխատաությունները նույնպես այդ ամենի պարզ վկայումն են։
Վարպետն իր աշխատություններց շատերում մեծ կարոևրություն է տվել հատկապես գյուղական կյանքին և գյուղացուն, որում ևս կարելի է գտնել նաև ամնեից կարոևրը՝ ազնվությունն ու արդարությունը։
Թերևս նրա լավագույն ընկերներից մեկը՝ Սոս Սարգսյանը նույնպես լինելով վերջինիս աշխատանքով հիացողներից մեկը՝ նույնպես փայլել է իր ուրույն տաղանդով։ Վարպետի մարմնավորած դերերը նույնպես հայ հասարակության համար բոլոր ժամանակներում մշտապես կմնան սիրված։
