Այս շենքն իսկապես ինքն իրենով մի ողջ դիամգիծ էր հաղորդում մեր քաղաքին։ Այն իր տեսակի մեջ այնպիսի ճարտարապետություն ունեցող կառույցներից մեկն էր հանդիսանում, որն անհնար էր առաջին հայացքից չնկատել և չհիանալ դրանով։
Քաղաքի հենց կենտրոնական մասում այն իր ուրույն տեղն ուներ և վերևից ասես քաղաքին նայում էր ինչպես գեղեցիկ շինություն։
Մինչդեռ ժամանակները փոփոխվեցին, և այն ունեցավ իր տրամաբանական ավարտն մեր քաղաքի համար։
Շենքի ամենից վերևի հարկում կար պտտվող հատակով սրճարանն։ Հարկաբաժինն մեկ ժամվա մեջ պտտվում էր իր առանցքի շուրջն՝ այցելուներին հնարավորություն ընձեռելով դիտելու Երևանի ողջ համայնապատկերն։ Այն Մոսկվայի Օստանկինո հեռուստաաշտարակից հետո երկրորդ պտտվող կառույցն էր Միությունում։
Պետք է նշենք, որ այն հարուստ էր արվեստային գործերով։ Բարում տեղադրել էին քանդակագործ Մկրտիչ Մազմանյանի «Ադամը և Եվան» ոսկեզօծ քանդակն, սպասասրահում՝ Թոմ Գևորգյանի «Գարուն» քանդակն։
Պալատն զարդարում էր նաև Արմինե Կալենցի՝ Հայաստանն պատկերող որմնանկարներն, Նելի Ասատրյանի գոբելեն աշխատանքն, Մարտին Զաքարյանի վիտրաժներն, Զորիկ Ստեփանյանի պատրաստած Հայաստանի փայտե քարտեզն։ Այդ ստեղծագործություններից շատերի ճակատագիրն իհարկե ներկայումս անհայտ է։
