Գնդապետ Վահագն Ասատրյանը բացառիկ նվիրվածության տեր զինվորական էր, ում համար չափազանց թանկ էր ամեն մի զինվորի կյանքն ու ապահովությունը: Նա մշտապես կարևորում էր իր հրամանատարության ներքո եղած բոլոր զինվորականների կյանքը:
Վահագն Ասատրյանն ընդամենը քառասուներեք տարեկան էր: Նա ակտիվ մասնակել է արցախյան վերջին պատերազմին՝ լինելով զինվորների կողքին: Գնդապետն սկզբում Արցախի հյուսիսային հատվածում էր, ապա փոխադրվեց հարավային հատված: Նրան ճանաչողները պատմում էին, թե նա ինչպես է մշտապես եղել զինվորի հետ ու նրա կողքին:
Վահագն Ասատրյանն ամուսնացած էր: Նա երկու հրաշալի որդիների հայր էր, ով իր զավակներին դաստիարակում էր անսահման մեծ հայրենասիրությամբ՝ սեփական վարքագծով օրինակ ծառայելով միաժամանակ:
Մարտի դաշտում իր դրսևորած բացառիկ կամային հատկանիշների, նվիրվածության ու հերոսական վարքագծի համար իր հերոսական մահից հետո շնորհել են Հայաստանի ազգային հերոսի պատվավոր կոչում:
Վահագն Ասատրյանը անմահացել է հոկտեմբերի տասներեքի մարտերի ժամանակ՝ մնալով հավերժ:
