Այսօր արևմտահայ բանաստեծ Մկրտիչ Պեշիկթաշյանի ծննդյան օրն է, ում մասին խոսելիս ի դեպ ասես հնարավոր չէ չվերհիշել այն աշխատությունները, որոնք անվերջ մեզ են փոխանցվել։
Գրողի ժառանգությունն ասես անցել է նաև տարբեր սերունդների, որոնք մինչ այժմ ասես շարունակում են կրկին անգամ ուսումնասիրել նրա աշխատանքները։
Պեշիկթաշյանի ձեռագիրն ասես միանգամից հնարավոր էր տարբերել, քանի որ գրողն ուներ այնպիսի ոճ, որով նա առանձնանում էր շատ այլ ստեղծագործողներից։
Վերջինիս անցած ճանապարհն ասես եղել է այնպիսին, ով ի դեպ չի դադարել անչափ հետաքրքիր վերլուծություններ կատարել նաև իր բոլոր այն տողերում, որոնք հանձնում էր թղթին։
Իր գործունեությունն տևական ժամանակ նա նաև ծավալել է, որպես մանկավարժական-հասարակական ոլորտում, ով ևս իր մեծ ավանդն է ունեցել ներդրած այդ բնագավառում։
Վերջինս իր բացառիկ և յուրօրինակ հնարավորություններով առանձնանում էր նաև թարգմանչի մասնագիտությամբ։
Նա դասավանդում էր, հայոց լեզու, գրականություն, ֆրանսերեն ամենից նշանավոր վարժարաններում։
Պեշիկթաշլյանի նախաձեռնությամբ հիմնադրվել է Համազգյաց ընկերությունը, որի գաղափարական ղեկավարն է եղել։ Եղել է հայ նոր քնարերգության և արևմտահայ կանոնավոր մշտական թատրոնի հիմնադիրը։
Ավելին, Օրթագյուղի Լուսավորչական վարժարանի սրահում տրվել են նրա կազմակերպած թատերախմբի առաջին ներկայացումները՝ Պեշիկթաշլյան՝ «Կոռնակ», Մետաստազիո՝ «Թեմիստոկլես», Պետրոս Մինասյան՝ «Խոսրով Մեծ»։ Հայ գրականությունն ասես ևս բաց կլիներ եթե նա չլիներ։
