Դե իհարկե մեր անչափ սիրելի լեգենդներ Մհեր Մկրտչյանն ու Ավետիք Իսահակյանը։ Երկու մեծագույն լեգենդներ, որոնք իրենց մեծ ավանդն են ներդրել հայ գրականության և կինոյի ու թատրոնի զարգացման հարցում։
Այժմ իհարկե նրանց մասին կարելի է միայն լեգենդներ պտտել, որոնք բոլոր ժամանակենրի համար կշարունակեն համարվել հայի ինքնության լավագույն օրինակներից մեկը՝ բոլոր սերունդների համար։
Տարբեր ժամանակներ դասագրքերում շարունակել են հատուկ տեղ հատկացնել նաև նրանց և նոր սերունդներին շարունակ բացահայտել իրենց մասին։
Մեր օրերում իհարկե դժվար կլինի պատկերացնել առանց նրանց։
Իզուր չէ, որ հայաստանյան տարբեր կրթական և մշակությանին կառույցներ շարուանկում են կրել հենց նրանց անունը։
Վերջիններիս տուն-թանգարաններում, սակայն պահպանվում է այն հարուստ ժառանգությունը, որը վարպետներն են թողնել մի ողջ հասարակությանը։
Հենց նրանք են մերօրյա սերունդների համար այն լավագույն օրինակը, որոնց շնորհիվ կարելի է նաև հայի ընդհանուր բնութագիրը տալ։
Նման տեսակ անդրադարձերն իհարկե ևս մեկ անգամ փաստում են այն մասին, որ տարբեր անգամներ և տարբեր պատճառներով պայմանավորված հարկավոր է անդրադարձ կատարել մեր հանճարներին։
Վստահ կարող ենք լինել, որ բոլորն են այս հարցին ճիշտ պատասխաններ տվել, քանի որ նրանց իսկապես անհնար է չճանաչել և չսիրել։ Երկու հայ հանճարներ և երկու վառ օրինակներ հայի ընդհանուր նկարագիրը տալու։
