Հին հիշողություններն իսկապես այն միակ երևույթն են, որի համար արժե ետ գնալ անցյալ հատկապես այն պատճառով երբ դրանք հաճելի են մեզանից յուրաքանչյուրի համար։
Բոլորովին վերջերս կարծես թե սկսել են առավել քան հաճախ վերհիշել այն կարևոր և միևնույն ժամանակ նաև երանելի ժամանակահատվածները, երբ շատերին ուղեկցում էր միայն սերն ու բարին։
Միմյանց հարգելուց էր կարծես թե, ինչ առաջ էր գալիս նաև այդքան սեր և անկեղծություն։
Այժմ նաև ձեր ուշադրությանը կներկայացնենք առաջին հայացքից մի սովորական թվացող, սակայն միևնույն ժամանակ նաև անչափ գեղեցիկ ու իմաստալից լուսանկար, որն անհնար է իսկապես դիտել և կարոտ չվերապրել։ Ժամանակներ կային, որոնք իսկապես թանկ էին։
Այժմ իհարկե միայն հիշողություններն են, որ ամենից թարմն են մնացել այդ հիանալի մնացած հուշերից, սակայն հարկ է նաև նշել այն մասին, որ երևանցիներն էլ իրենց իսկ հերթին նույնպես բավական շատ փոփոխություններ են հասցրել կրել։
Այն ժամանակների ամենից հայտնի և միևնույն ժամանակ նաև անչափ սիրված սրճարաններից մեկը՝ Կոզիրյոկն ասես շատերի հավաքատեղին էր։
Ոչ միայն հանգստյան օրերին, այլ նաև ամեն օր աշխատանքից հետո ասես շատերն հենց էնտեղ էին շտապում գնալ և միմյանց հետ պարզապես երկու բառ փոխանակել։
Լուսանկարնեն այժմ, սակայն միայն թանկ հուշեր են, որոնք մնացել են։
