Ոմանք ծախսում են հարյուր հազարավոր դոլարներ հագուստի վրա, հագնում են Gucci- ում եւ Prada- ում, բայց նայվում են անճաշակ: Եվ ոմանք կարող են ձեռք բերել մի պարզ վերնաշապիկ second hand-ից, եւ նայվեն ոչ պակաս, քան Նյու Յորքի նորաձեւության շաբաթվա ներկայացուցիչները: Արդյոք այդ ամենը կախված է բնական ճաշակից:
Մենք չենք կարող համաձայնել, որ փողը որոշիչ գործոն է, որը որոշում է ոճի առկայությունը , թեեւ ընդլայնում է հնարավորությունների սահմանները: Միեւնույն ժամանակ, մենք չենք համաձայնվում, որ ոճի զգացումը զուտ բնածին երեւույթ է: Մենք առաջնորդվում ենք տարբեր օնլայն ֆորումներում մեծամասնության կարծիքով՝ առաջնորդվելով 4 սուբյեկտիվ գործոններով, որոնք միասին ազդում են յուրաքանչյուր մարդու ոճի ձևավորման վրա:
1.Ինտելեկտի մակարդակը
«Ոճի զգացումը սկսվում է ինտելեկտից: Միաժամանակ չի ստացվում լինել և հիմար և ճաշակով: Դուք կարող եք պատճենել ուրիշի ոճը, բայց դա չի լինի օրիգինալ: Դա ձեր ոճը չի լինի: Անհրաժեշտ է ինտելեկտ: Ինտելեկտը այն գործոնն է, որն առաջացնում է մտքեր, գաղափարներ, երազանքներ և ի վերջո գործողությւններ: Այս կերպ ձեւավորվում է մարդու ոճը, նրա անձը, եւ միայն այն ժամանակ ձեւավորվում է հագուստի ոճը: Եթե անհատական ոճ չլինի, ապա Prada- ն կամ Լուի Վուտոնը բոլորովին անպիտան կնայվեն ձեր վրա»:
Այս խոսքերը պատկանում են ռուս լրագրող Իրինա Խակամադեին: Համաձայնեք, որ շատ քչերն են ուշադրություն դարձնում այս , բավականին ճշմարիտ փաստի վրա, այդ իսկ պատճառով շատ հաճախ խանութում գնված գեղեցիկ իրերը կարճ ժամանակում անպիտան և անիմաստ իրեր են դառնում: Այսպիսով, ոճ ձևավորելու համար անհրաժեշտ է ինտելեկտ, իսկ ոճը պահպանելու համար՝ ռացիոնալություն:
Սակայն , կա նաև մի տարբերակ ևս. ոճը կարող է լինել ինտելեկտի ածանցյալ, սակայն չի կարող լինել ցուցանիշ:
2. Մանկության տարիների հագուստը
«Հարցրեք դիզայներներին, նորաձեւության հանդեպ իրենց վերաբերմունքի պատճառները եւ, ամենայն հավանականությամբ, պատմությունը վաղ թե ուշ սկսվելու է իրենց մայրերի մասին պատմություններից», այսպիսին է New York Times- ի հոդվածներից մեկը ծնողների ազդեցության մասին, մի քանի ժամանակակից դիզայներների ճաշակի եւ ոճի զգացողության վրա:
Եվ իսկապես, ծնողները կարեւոր դեր են խաղում այս հարցում: Եթե հագուստի նկատմամաբ ամորֆային հարաբերությունների սկիզբը մանկուց տրված է, ուրեմն հնարավոր է, որ այն հիմք լինի անձի ամբողջ կյանքի համար: Եթե մայրը կամ հայրը մանկությունից ստեղծագործաբար են մոտենում, գեղագիտության հիմնական կանոնները ներդնում են երեխայի մեջ, ապա հավանական է, որ այդ սովորությունները մնան նրա հետ նաև հետագայում:
Օրինակ, դիզայներ Ստելլա Մաքարթնին, ի պատասխան իր մասնագիտության ընտրելու հարցին, նույնպես շեշտում է իր մոր կարեւոր դերը. Վաղ տարիքից նա նկատել է մի կնոջ, ով երբեք չի շպարվել, հագնվել է սեփական ճաշակով, հորինել, եւ այդ ամենը բոլորովին համարձակորեն է արել:
Չնայած, արդարության համար, հարկ է նշել, որ կան մարդիկ, ովքեր նորաձեւությունն են ընտրել որպես մասնագիտություն հենց այն պատճառով, որ իրենց մանկության տարիներին հագուստի կարիք են ունեցել:
3. Ընդհանուր գեղարվեստական ճաշակի մակարդակը
Եթե դիզայներին համարում եք որպես մարդ, որը ներկայացնում է ճաշակի եւ ոճերի զգացում, ապա դուք կարող եք տեսնել, որ այս մասնագիտության մեջ մարդկանց զարգացման մեծ պատմությունները սկսվում են այլ ստեղծագործական , մշակութային ոլորտներից: Օրինակ, Քրիստիան Դիորը նկարիչ էր, նախքան հագուստի հանճար դառնալը: Նրան պատկանում էր մասնավոր գեղարվեստական պատկերասրահ, նախագծում էր թատերական տարազներ, նկարում էր էսքիզներ ֆրանսիական նորաձեւության ամսագրերի համար, աշխատել Le Figaro թերթում: Ջորջիո Արմանին երազում էր դերասան դառնալու մասին, Գոշա Ռուբչինսկին սովորել է լ արվեստի դպրոցում, Ռիկ Օվենսը նկարիչ էր: Ցուցակը կարող է երկար շարունակվել:
Եթե մենք այս օրինակը կիրառենք սովորական, ոչ ոճաբան մարդկանց շրջանում, ապա կարելի է նկատել, որ յուրաքամչյուրը կարող է վերածվել ոճաբանի, եթե օգտագործի իր նկարչական տաղանդները: Միայն դրա համար մեծ աշխատասիրություն է անհրաժեշտ և ցանկություն: Օգնության կարող են հասնել համապատասխան գրականությունը, մաստեր-կլասսները, նորաձևության ամսագրերի վերջին հրատարակությունները և այլն:
4. Խիզախություն
Պարադոքսալ է, «խիզախություն» հասկացությունը կարող է վերաբերել բոլորովին տարբեր բաների: Ոմանք չունեն լայնեզր գլխարկ կրելու քաջություն, ոմանք չեն կարող վառ գույների հագուստով տնից դուրս գալ, ինչ որ մեկը չի կարող իրեն թույլ տալ կրել որևէ հագուստ՝ տարիքի պատճառով ՝ մտածելով թե ինչ հասարակության կարծիքի մասին:
Ոճը –դա անհատականության մասին է, իսկ անհատականությունը դա միշտ քաջության մասին է: Քաջ մարդիկ են ստեղծում նորաձեւությունը : Օրիանակ «Zara-ի ֆենոմենը» գրքում պատմվում է նույնանուն ապրաքանիշի պատմության մասին, որ կա մի բաժին՝ հատուկ խմբերի, որոնք ուղարկվում են նորաձև քաղաքներիի փողոցներ՝ «լրտեսություն» կատարելու համար: «Նորաձեւ լրտեսները» գտնում էին օրիգինալ հագնված երիտասարդների փողոցներում և բառացիորեն պատճենում նրանցից:Այնուհետև այս ամենը վերածվում է զանգվածային թրենդի:Խոսելով նորաձևության միտումների մասին, հարկ է նշել, որ նորաձևությունը սկսվում էինչ որ մեկի խիզախությունից:
