😵😲 მე შევუკოცნე ლამაზ გენერალურ დირექტორს, რომელიც კომაში იწვა, დარწმუნებული, რომ ამას არავინ გაიგებდა. მაგრამ შემდეგ რაღაც მოხდა — რაღაც, რისთვისაც საერთოდ არ ვიყავი მზად. უეცარმა ჟრჟოლამ მთელი სხეული დამიარა.
საავადმყოფოში ღამე უსასრულოდ გრძელდებოდა. ისევ მის გვერდით ვიყავი — როგორც ყოველთვის. ვამოწმებდი მაჩვენებლებს, ვუცვლიდი ჭრილობის სახვებს და ჩუმად ველაპარაკებოდი, თითქოს ეს რამეს ცვლიდა.
სამი წელი — სამი უსასრულო წელი — ის უძრავად იწვა. კაცი, რომლის სახელიც ერთხელ ჟურნალების ყდებზე იწერებოდა, რომლის კომპანიებიც მილიონებს ღირდა, ახლა კი — მხოლოდ სიჩუმე და სუსტი პულსი ცივ კანქვეშ.
ზოგჯერ მეგონა, მარტო საკუთარ თავს ველაპარაკებოდი. მაგრამ მაინც ვაგრძელებდი — ვსაუბრობდი ამინდზე, ადამიანებზე, იმ ცხოვრებაზე, რომელიც ამ კედლებს მიღმა იყო.
და დღეს, ამ უსასრულო სიჩუმით გადაღლილმა, ჩუმად ვუჩურჩულე:
— ასეთ სიჩუმეს ვერ აიტანდი, ხომ ასეა?
😱😯 არ ვიცი რატომ, მაგრამ მის ტუჩებს მივუახლოვდი და შევეხე. აკრძალული იყო, დაუშვებელი, მაგრამ ჩემში იწვოდა სურვილი და იმედი, რომ ის ისევ ცოცხალი იყო. და მერე მოხდა ისეთი რამ, რასაც ყველაზე გამბედავ ოცნებაშიც კი ვერ წარმოვიდგენდი. წამით ყველაფერი შეჩერდა… 😱😱
პირველად რომ შევედი იმ პალატაში, სადაც იტანი ისევ უგონოდ იწვა, ცივი შუქი მის თეთრ სახეზე კიდევ უფრო ღრმად იყო ჩამჯდარი 🌙. მისი უცვლელი სხეული იყო მხოლოდ ერთ წერტილად გაყინული, მე კი — ჩრდილი, რომელიც გვერდით გადიოდა. სამი წელი… სამი უსასრულო წელი, და ყოველ ჯერზე, როცა მას ვხედავდი, გული მიძგერდა ისე, როგორც ჩვენი პირველი შეხვედრის დღეს.
ისე, რომ არც იცოდა, მთელი დღეებს ვუყვებოდი ყველაფერს — საავადმყოფოს მოსაბეზრებელ დეტალებს, ჰაერს, ადამიანებს 🍂. რაღაც მაიძულებდა ლაპარაკს, თითქოს ჩემი ხმა მარტო მას შეეძლო ამ სამყაროში დაებრუნებინა. მაგრამ დღეს სხვანაირად იყო. გავიქეცი მისკენ, და სიჩუმე ისე მძიმედ ჩამოწვა, რომ სუნთქვაც კი გამიჭირდა. ვგრძნობდი, როგორ ეჭიდებოდა ჩემი გული მის ხელს უხილავი, ძლიერი სურვილით.
— იტან… ეს სიჩუმე… შეძლებდი ატანას? — ჩუმად ვკითხე, თითქოს ზღვას ველაპარაკებოდი 🌊.
მოულოდნელად მის ტუჩებთან მიწევა მომინდა 😳. აკრძალული იყო, საშიში იყო, მაგრამ ეს მუქი სურვილი ჩემში იწვოდა. და იმ წამს, როცა სუნთქვა შემეყინა, დავინახე — თითები შეირხა, შემდეგ კი — სრულიად მოულოდნელად — ხელი მაგრად მომიჭირა, თითქოს ეთქვა «აქ ვარ» 💫.
ექიმები შემოვარდნენ, შუქები აჟღერდა, ბრძანებები და ჩურჩულები ავსებდა ოთახს, მაგრამ მე მხოლოდ იმ აკრძალულ, მაგრამ თბილ წამს ვგრძნობდი 🔥.
წამოდგა, გაძლიერდა და მისი სამყაროს მეტი ნაწილი გაიხსნა ჩემ წინ — მისი მოგონებები, მისული გზა. ვხედავდი ადამიანს, რომელიც ერთხელ ჟურნალების ყდებზე იდგა, ახლა კი უბრალოდ ჩემს წინ იდგა — თავმდაბალი და მშვიდი 🤍.
— მელაპარაკებოდი, ლია? — მკითხა ერთ დღეს, უკვე სრულად გამოფხიზლებულმა.
— კი… — ვუპასუხე ფრთხილად, — რომ მარტო არ ვყოფილიყავი.
— და… ის კოცნა… 😶🌫️
გული შემიჩერდა.
— ყოველთვის შეცდომა იყო… — ჩუმად ვთქვი.
— ან იქნებ… არა… — მიპასუხა ის ისეთი რბილი ხმით, რომ თვალის მოშორება ვერ შევძელი.
მალევე ჭორები გავრცელდა, და სხვა განყოფილებაში გადამიყვანეს, თითქოს ჩემი როლი დასრულებულიყო 📄. მაგრამ გული ისევ მასთან იყო — თითოეულ სიტყვასთან, ჟესტთან, გაუჩინარებულ სუნთქვასთან.
რამდენიმე კვირის შემდეგ, როცა ყველაფერი დამთავრებული მეგონა, საავადმყოფოს კართან მშვიდი, მაგრამ მტკიცე ხმა გავიგონე 🎤.
— ლია, შენი დახმარება მჭირდება.
თავი ავწიე — ის იყო. ცოცხალი, ჯანმრთელი, იმავე დამაბნეველი მზერით, რომელმაც ოდესღაც გონება დამიბინდა 💖.
— გიპოვე, ლია — მითხრა ჩუმად, მაგრამ მტკიცედ.
ვეღარ ვიჯერებდი… ერთად ვდგავდით, მაგრამ უკვე აღარ ვიყავი მხოლოდ მედდა და პაციენტი — არამედ ორი სული, რომლებიც სამწლიანი სიჩუმით იყო ერთმანეთთან მიბმული 🌌.
— და ახლა… რა მოხდება… — ძლივს ჩავიჩურჩულე, იმედითა და შიშით.
— ვნახავთ — მიპასუხა მან, და მისმა ხელმა ჩემს ტუჩებს შეეხო — ამჯერად შიშისა და საიდუმლოს გარეშე 💋.
და მერე, როცა მეგონა, რომ ყველაფერი უკვე მესმოდა, მან ნელა გამისწორა უნიფორმის საყელო, ამოიღო პატარა პაკეტი და მითხრა:
— ლია… ეს შენთვისაა. ფრთხილად გახსენი.
გავხსენი… და შიგნით ბარათი იდო ჩემი სახელით და ერთი სიტყვით, რომელსაც საერთოდ არ ველოდი — «არჩევანი» 🎁.
ამბობენ, რომ ცხოვრება სავსეა დამთხვევებით… მაგრამ მე გავიგე — ზოგიერთი მომენტი მხოლოდ გულებისთვის იქმნება.
