როცა მრავალი წლის განმავლობაში ჩემი ერთადერთი კომპანიონი მტვერი და სიჩუმე იყო, მე – ძველი ბინა – დავრჩი მხოლოდ დავიწყებულ გარსად. 🏚️ ჩემი კედლები დროთა სიმძიმეს ჩურჩულებდნენ, იატაკი კი მარტოობისგან ჭრიალებდა. გამვლელები მხოლოდ მიყურებდნენ… და მავიწყდებოდი. ვიყავი მოძველებული, მტვრიანი, მიტოვებული… სანამ ის არ გამოჩნდა.
ის – ქალი, რომლის თვალებში ოცნებები ელავდა, ხელები მტკიცე ჰქონდა და გული – ცეცხლით ანთებული. ❤️ მან მე ისეთი არ მხედავდა, როგორიც ვიყავი – არამედ ისეთი, როგორიც შემეძლო ვყოფილიყავი. გამოიკვლია ჩემი ყველა კუთხე, შეეხო დამპალ ხეს, ფერმკრთალ კედლებსა და დავიწყებულ მოგონებებს. გადაწყვიტა: ხელახლა სიცოცხლეს მაჩუქებდა.
მან არ დამანგრია. არც ერთი კედელი არ ჩამოუხსნია. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა. ✨
ჩემი ვიწრო და გრძელი მისაღები ორი ტონალობის კედლებითა და მრავალფუნქციური შენახვის სივრცით გაცოცხლდა. სამზარეულო – რბილ ნაცრისფერში და ღრმა მწვანეში – სიმშვიდეს ასხივებდა. ვიქეცი სივრცედ, სადაც ადამიანები იღიმიან, საუბრობენ და ცხოვრებას აგემოვნებენ.
მისმა საძინებელმა სიმშვიდის სამეფოდ იქცა – გემოვნებით მოწყობილი. საწოლის უკანა კედელი ფერებითა და ფორმებით ცეკვავდა. ბავშვებს კი ფანტაზიით სავსე ოთახები აჩუქა. 🌈🧸 ჩემი აივანი – ოდესღაც ცარიელი – ახლა დილას მზეს ხვდება წიგნით ან თბილი ყავით ხელში. ☕📖
დიახ, მახსოვს, ვინ ვიყავი. მაგრამ ახლა, ოთხი თვის შემდეგ, ახალი სახლი ვარ – განახლებული სულით. მან არამარტო ჩემი დიზაინი შეცვალა. მან გამახსენა, რომ დავიწყებულ კედლებსაც შეუძლიათ სუნთქვა. 💫
