«Ինձ ոչ 50 Cent-ն ա հետաքրքրում իր 300.000 դրամանոց տոմսերով, ոչ էլ դրա համերգին գնալու համար վարկ վերցնողները, բայց․․․»

Քրիստ Մանարյանն իր միկրոբլոգյան էջում գրառել է․ «Ինձ ոչ 50 Cent-ն ա հետաքրքրում իր 50.000-ից 300.000 դրամանոց տոմսերով, ոչ էլ իր համերգին գնալու համար վարկ վերցնողներն, իրենց իրավունքն ա, թող գժվեն ոնց ուզում են՝ յուրաքանչյուր մարդ ազատ ա ինքն իրեն վնասելու տեսակների ընտրության մեջ։

 
«Ինձ ոչ 50 Cent-ն ա հետաքրքրում իր 300.000 դրամանոց տոմսերով, ոչ էլ դրա համերգին գնալու համար վարկ վերցնողները, բայց․․․»

Բայց մի ուրիշ բան իսկապես հետաքրքրում ա՝ եթե մարդն հանրային վայրում սկսի հայհոյել, հաստատ ոստիկաններն կհավաքեն ու կտանեն։ Իսկ եթե մարդն հայհոյում ա միկրոֆոնով, հանրային վայրում, բայց բեմից՝ ուրեմն կարելի ա։ Պատճառը օտար լեզուն ա՞, թե՞՝ բեմի առկայութունն։

«Ինձ ոչ 50 Cent-ն ա հետաքրքրում իր 300.000 դրամանոց տոմսերով, ոչ էլ դրա համերգին գնալու համար վարկ վերցնողները, բայց․․․»

Հիմա եթե մեկնումեկն նախապես թույլտվություն ստանա քաղաքապետարանից, միկրոֆոն վերցնի ձեռքն, Հյուսիսային պողոտայում բարձրանա որևէ տախտակամածի վրա ու, ասենք՝ դհոլի դմփդմփոցի տակ սկսի հայերեն քֆուրներ տալ՝ ուրեմն դա արվեստ ա ու կարելի ա՞։

 
«Ինձ ոչ 50 Cent-ն ա հետաքրքրում իր 300.000 դրամանոց տոմսերով, ոչ էլ դրա համերգին գնալու համար վարկ վերցնողները, բայց․․․»

Իսկ եթե նույնը անի անգլերեն՝ արդեն հաստատ արվեստ ա՞, փող էլ չի ուզում էդ մարդն՝ բարեգործական համերգ ա տալիս վերջին քֆուրներով, էդ նույն 50 Cent-ի պես, բայց անշահախնդիր։ Չափանիշը ո՞րն ա, ո՞վ գիտի օրենքը։ Լրջով»։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: