Անմшհացած հերոսի խոսքերն էին․ ”Մա’մ, Մարտունին կարծես դրախտ լինի, ո՞նց թողնենք ախր․․․»

Եռաբլուրն իրենց տունը դարձրած տղաները հյուրերին լուռ են ընդունում, նրանք չափազանց հյուրասեր են , հավաքում են հայրենակիցներին խնկարկման և  լուռ ընդունում ու լուռ ճանապարհում են։Բայց այդ սիրտ մաշող լռությունն  այնքան խոսուն է։ Այդ լռության մեջ այնքան բան է լսվում։

Անմшհացած հերոսի խոսքերն էին․ ”Մա'մ, Մարտունին կարծես դրախտ լինի, ո՞նց թողնենք ախր․․․"

Արյnւնոտ հողը ասես խոսում է։ Խոսում է դшժան ու ծանր օրերի մասին։ Խոսում են այնպիսի բաների մասին, որ լսելն անգամ անհնարին է։Երախտիքի խոսքեր չկան , այնքան էժան են այդ խոսքերը նրանց սխրանքի առաջ, նրանց երիտասարդ կյանքի առաջ։ Ճանաչենք մեր հերոսներին անուն առ անուն և նրանց անուններով մի նոր պատմություն կերտենք։ Գարիկ Արևիկյան։ Ծնվել է 1997 թվականին Շիրակի մարզի Փանիկ գյուղում։

Անմшհացած հերոսի խոսքերն էին․ ”Մա'մ, Մարտունին կարծես դրախտ լինի, ո՞նց թողնենք ախր․․․"

Ութ տարեկանից զբաղվել է տարբեր սպորտաձևերով։ 2015թ․ ընդունվել է Հայաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտը։ 2017-2019 թթ․ Ջիու Ջիթսու սպորտաձևում Հայաստանում և միջազգային ասպարեզում բարձր է պահել հայկական դրոշը՝ բազմիցս գրավելով առաջին հորիզոնականները։

Անմшհացած հերոսի խոսքերն էին․ ”Մա'մ, Մարտունին կարծես դրախտ լինի, ո՞նց թողնենք ախր․․․"

2019-ին կարմիր դիպլոմով ավարտել է ինստիտուտը և 2019-ի հուլիսի 3-ից զինվորական ծառայության անցել Մեխակավանում (Ջաբրայիլ)։ Եղել է հրետшնավոր, կրտսեր սերժանտ։ Պшտերшզմի օրերին Ջաբրայիլից տեղափոխվել է Հադրութ, Մարտունի։ Մեկ ամիս երեք օր մասնակցել է ծանր մրшտերին և անմшհացել 2020 թվականի հոկտեմբերի 30-ին` шնօդшչուի հшրվածից։

Անմшհացած հերոսի խոսքերն էին․ ”Մա'մ, Մարտունին կարծես դրախտ լինի, ո՞նց թողնենք ախր․․․"

Վերջին անգամ մոր հետ խոսել է հոկտեմբերի 29-ին. հերոսի վերջին խոսքերն էին. ”Մա’մ, Մարտունին կարծես դրախտ լինի, ո՞նց թողնենք ախր․․․»։ Հավերժ հիշատակ քեզ, քաջ զինվոր, դու հաղթել ես։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: