Ժենյա Ավետիսյանի ֆենոմենը

Ժենյա Ավետիսյան․ դեռ այն թվերին , վաթսունականներին, երբ ես թատրոն եկա, մեծերը բեմին էին։ Մեծությունների կողքին ես շնորհքներս կիրառելով, նկատեցնել տվեցի ինձ։

Ժենյա Ավետիսյանի ֆենոմենը

Ինձ գուրգուրանքով տարան իրենց աշխարհ , որ ես էլ իմ տեղն գրավեմ։ Անցա մեծերի դպրոցը։ Թատրոնն տունս է երկրորդ , ընտանիքս է։ Ինձ սիրել են թատրոնում։ Երբ սկսեց Արցախյան շարժումը, շատ ակտիվային եմ եղել, ուր ասես հայտնվել եմ։ Ինձ համար կարևոր է դա։

Ժենյա Ավետիսյանի ֆենոմենը

Ասմունքով էի հիմնականում գնում։ Ասմունքն իմ տարերքն է եղել։ Իմ տունը բոհեմ էր դառնում, մեծությունները գալիս էին ինձ հյուր մշտապես։ Երգում էինք, ասմունքում, արտիստական մեր որջն էր։

Ժենյա Ավետիսյանի ֆենոմենը

Լիաթոք «լինել» է պետք։ Ես մշտապես եմ լիահույս, որ լավ է լինելու ու նոր ՀՀ-ի ծաղկեցման շրջաններ են սպասվելու։ Հայրենիքն ամեն ինչս է բառից բուն իմաստով։ Իմ բեմելը ձոնվածք է եղել իմ հայրենիքին։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: