Թուրքական սպեցնազը անչափ գրագետ էր, որ անգամ խոսում էին հայերեն

Կապիտան Դ․ Հովհաննիսյան․ վստահ եմ, որ ամենակազմակերպիչը՝ սպան է։ Բայց ես տեսականորեն էլ, պրակտիկորեն էլ չտեսա դա , ես տագնապայնության մթնոլորտ տեսա։ Սպայի հետևից պիտ ապահովություն լինի, որ նա սոցիալապեսորեն ապահոված լինի, որ մտածի միայն մարտական պատրաստվածության մասին։

Թուրքական սպեցնազը անչափ գրագետ էր, որ անգամ խոսում էին հայերեն

Չմտածի, գործերը ավարտի գնա ուրիշ գործի։ Կրթությունն էլ առաջնային է սպայի համար։ Մեն ակնհայտ թերագնահատել ենք հակառակորդին։ Մենք խնդիր ենք կատարում, նրանք հա գալիս են։ Էդ ի՞նչ մարտական ոգի պիտի ունենաս, որ հասկանաս էդքան կորցնում ես, բայց պատրաստական գնաս կռվի։

Թուրքական սպեցնազը անչափ գրագետ էր, որ անգամ խոսում էին հայերեն

Առաջանում էին ու ընդունակ էին ի կատարել։ Իրենք գրագետ են եղել կռվի մեջ։ Թուրքական սպեցնազը անչափ գրագետ էր, որ անգամ խոսում էին հայերեն։ Խնդիր անելուց, նույնիսկ խառնեցինք, որ հայ են։ Կապայինի պրոբլեմներ էլ կար, առհասարակորեն դա էնպիսի լրջագույն հարց էր, որ խանգարիչ էր։

Թուրքական սպեցնազը անչափ գրագետ էր, որ անգամ խոսում էին հայերեն
Մոտիկացանք, ընկալենք ինչ ստորաբաժանում է։ Իրենք լսեցին, կրակային բացին, համոզվեցինք, որ մերոնցական չեն։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: