Վ․ Ստեփանյան․ ես միշտ նանխընտրել եմ շիտակ լինել իմ մտքին ու դրա համար եմ արտահայտվել,խոսացել։ Երբ որ տխրահռչակությունը եղավ այդ, ես շեշտեցի, որ սկզբնական բանն պիտի արվի սուգն է ազգային, պիտ անենք ու արտահայտենք իսկական վիճակը։
Պատարագը եղավ, բայց հենց սուգ որպես էդպիսին չեղավ։ Մենք կանգնած ենք բացահայտ «լկտիության» առաջ։ Մշնախը ոչնչացրին։ Հիմա էլ բուհերին են ոտնձգում։ Երիտասարդ տարիներին ձմեռ պապի շատ էի խաղում ու եթե հիմա վերադառնայի այդ հագուստին, կխնդրեի Նիկոլ մեր երեխեքի նոր տարին հանկարծ չշնորհավորհես։
Ես չգիտեմ կան չափանիշներ, որ մի օր ինքը կհասկանա ինչ է արել։ Եվ հարցն միայն կռիվը չէ, բարոյական անկումներն են որ եղավ։ Բայց սկզբնային մեղավորներն մենք ենք, երբ աչքներս փակեցինք լկտի պահվածքների վրա։ Բաներ կային, որ տեսնեինք հետևություններ անեինք, բայց մենք չէինք ցանկում։
Նշմարվում էին նշաններ, որ էսպես է լինելու, բայց մենք անտեսեցինք պարզապես անտեսեցինք։
