Այս բանաստեղծությունը գտել եմ անմш հացած եղբորս հեռախոսից, նրա մш հից հետո․․․
Հերոսաբար զո հվшծ Յուրի Հարությունյանի քույրը՝ Նինան, գրել է․
«Մա՛մ, չնե ղшնաս, որ ինձ բերեցին, քեզ երդվել էի, որ ոտքով կգամ…
Մա՛մ, չնե ղшնաս, դե չհասցրեցի քեզ տամ հրաժեշտի վերջին համբույրը… Մա՛մ, չնե ղшնաս այն կո շտ խոսքի, առածդ բաճկոնը չհագնելու համար… Մա՛մ, չնե ղшնաս՝ դատարկ սենյակի, պատի վրա կախված նկարիս համար…
Մա՜մ, չնե ղшնաս, օջախս մարեցի, սև գլխաշոր նվիրելու համար…».
Այս բանաստեղծությունը անմш հացած եղբորս հեռախոսից եմ գտել, նրա մш հից հետո։
Չեմ իմանում, ինքն է գրել, թե՞ ոչ, սակայն ըստ ամսաթվի՝ գրել է բանակ գնալուց առաջ։
