Այս պատմությունը սովորական պատմություն չէ. Փոքրիկ գյուղաքաղաքում ապրող մի ընտանիքի մասին է, որտեղ ծնվեց եռյակ:
Արինան և Բորիսը սպասում էին իրենց առաջնեկին: Գյուղաքաղաքը, որտեղ ապրում էին այդքան էլ զարգացած չէր, բժշկական սարքավորումներ և սպասարկում օրը ցերեկով էլ չէիր գտնի, իսկ եթե կար, ապա հարևան քաղաքներում էր և շատ թանկ: Դա էր պատճատը, որ ծնողները սպասում էին հրաշքի: Իսկ հղիության օրերը անցնում էին շատ արագ: Հղիության 7-րդ ամիսն էր, երբ սկսվեցին ցավերը: Արինային հիվանդանոց հասցրեցին շտապ օգնության մեքենայով: Երբ ծնվեց առաջին երեխան, պարզ դարձավ, որ եռյակ է ծնվելու: Ծնվեցին երեք հրաշք երեխաներ:
_Շնորհավորում ենք, դուք եռյակ եք ունեցել:
Արինան այնքան էլ ուրախ չէր, ճիշտ է նա երեխա ուզում էր ունենալ, բայց որ միանգամից երեքը, դրան նա ընդհանրապես չէր սպասում: Ամուսինը ոգևորված չէր եռյակի ծնունդով:
Հիվանդանոցից նա կնոջն ու երեխաներին բերեց իր ոչ շատ մեծ բնակարանը: Հենց առաջին օրը տաքդիրներ գնելու պատրվակով տանից դուրս եկավ ու այլևս չվերդարձավ: Արինան ոչ մի կերպ չէր ուզում հավատալ, որ ամուսինը իրենց լքել է: Սկզբում նա զանգահարում էր, բայց հեռախոսին ոչ ոք չէր պատասխանում: Հետո փորձեց ամուսնու մասին տեղեկություն ստանալ ծանոթ բարեկամների միջոցով: Դա էլ էր ապարդյուն: Հետո հանգստացավ: Երեխաների հոգսերը այնքան շատ էր, որ էլ ժամանակ չուներ մտածելու նրա մասին, իսկ երեխաների մեծացնելուն իրեն օգնում էին մայրն ու քույրը: Տեղավորվեց հերթափոխային աշխատանքի: Այսպես մոր ու քրոջ օգնությամբ մեծացնում էր երեխաներին: Երբ աղջիկները դարձան չորս տարեկան, Արինան որոշեց լուրջ քայլ անել` որոշեց տեղափոխվել իր աշխատատեղի Մոսկովյան մասնաճյուղ: Նա իրեն լավ էր դրսևորել: Այնտեղ նրան պատասխանատու աշխատանք և բնակարան տվեցին: Արինան երեխաների համար խնամող վարձեց:
Կյանքը շարունակվում էր իր հունով, մինչև որ մի անգամ Արինան վերելակի մեջ հանդիպեց իր ամուսնուն: Բորիսը պապանձվեց` Արինան այն խեղճ կինը չէր, որին ինքը թողել էր 4 տարի առաջ: Նա գեղեցիկ էր, ինքնավստահ: Իսկ ամենամեծ հարվածը այն եղավ, որ երբ այն խորհրդակցությունը, որին երկուսով շտապում էին մասնակցել, ղեկավարում էր Արինան: Նա այդ ծրագրի ղեկավարն էր, իսկ Բորիսը այն ընկերության ղեկավարի օգնականն էր, որին ինքը ներկայացնում էր:
Կարելի էր պատկերացնել Արինայի ներքին բերկրանքը հաղթանակի համար:
Երկու օր անց Բորիսը գտավ Արինային, ընկավ ոտքերը, ծնկաչոք ներեղություն էր խնդրում, ասում էր, որ այն ժամանակ ինքը պարզապես վախեցել է, Արինան հանգիստ լսեց, իսկ հետո ասաց.
_Այ ինչպես դու ես ինձ ծնկաչոք խնդրում, այնպես էլ ես, ղեկավարներիցս խնդրում էի, որ աշխատանքից բացակայություններս համարեն հարգելի, որովհետև երեխաներիցս մեկը հիվանդ էր, ես աշխատում էի գիշեր-ցերեկ, իսկ դու վախեցար: Այսօր ես ունեմ իմ անձնական կյանքը, որտեղ դու չկաս, իսկ երեխաները, երբ մեծանան թող իրենք որոշեն, քեզ հետ շփվեն, թե ոչ: Ինձանից օգնություն մի սպասի:
Գեղեցիկ, հպարտ, ինքնավստահ, ահա թե ով էր դարձել Արինան, իսկ Բորիսը նոր միայն հասկացավ թե ում էր կորցրել, բայց արդեն շատ ուշ էր:
